Nie jestem katolikiem. Wiem jednak, jak prowadzić badania. Sobór Watykański II wyraźnie odrzuca teologię zastępstwa. Nostra Aetate §4 stwierdza, że naród żydowski „pozostaje najdroższy Bogu” i potwierdza, powołując się na Rzymian 11:28–29, że Bóg „nie żałuje darów, które daje, ani powołań, które wydaje”, co oznacza, że przymierze Izraela jest nieodwołalne. Lumen Gentium §16 również naucza, że Żydzi „pozostają najdrożsi Bogu według Jego zamysłu”, co jest językiem niemożliwym do pogodzenia z twierdzeniem, że Izrael został odrzucony lub „de-elektowany”. Katechizm Kościoła Katolickiego (§839) dodatkowo wyjaśnia, że judaizm nie jest traktowany jak inne religie niechrześcijańskie, ponieważ już odpowiada na objawienie Boże w Starym Przymierzu. Nauka ta została wyraźnie sformułowana przez Jana Pawła II, który stwierdził, że Stare Przymierze „nigdy nie zostało odwołane”, a potwierdzona przez Benedykta XVI, który nauczał, że Kościół jest wszczepiony w Izrael, a nie jego zastępstwem (Rz 11:17–18). W doktrynie katolickiej Kościół jest wspólnotą Nowego Przymierza w Chrystusie, a wybór Izraela trwa, więc supersesjonizm jest formalnie niezgodny z nauczaniem magisterialnym po Soborze Watykańskim II. Czy te dokumenty i nauki katolickie nie są ważne?