DLMM en de centrale limit orderboekarchitectuur voor CEX-niveau prestaties van on-chain DEX optimalisatie @ferra_protocol , @GTE_XYZ , @o1_exchange De poging om prestaties op het niveau van gecentraliseerde beurzen in een on-chain omgeving te implementeren, kan niet alleen worden gezien als een kwestie van snelheid, maar ook als een proces waarbij de structuur van gedecentraliseerde beurzen opnieuw wordt ontworpen. Transacties die op de blockchain worden uitgevoerd, ondergaan noodzakelijke procedures zoals consensus en statusregistratie, waardoor ze fundamenteel verschillen van de manier waarop gecentraliseerde beurzen onmiddellijk orders in het geheugen uitvoeren. De benadering die in deze context is ontstaan, is een architectuur die DLMM en centrale limit orderboekstructuren combineert of parallel gebruikt, en dit is een realistische keuze geworden om tegelijkertijd kapitaal efficiëntie, prijsontdekking en verifieerbaarheid te waarborgen. De reden waarom het moeilijk is om CEX-niveau prestaties on-chain te implementeren, is dat verschillende elementen zoals matching snelheid, betalingszekerheid en marktdata verspreiding tegelijkertijd vereist zijn. In een on-chain omgeving moeten alle berekeningen deterministisch zijn en moeten de gedistribueerde knooppunten in het netwerk dezelfde resultaten bereiken, waarbij ook de rekenlast en gaskosten vooraf in overweging moeten worden genomen. Dit leidt ertoe dat de vertragingstijd op het moment dat een order wordt uitgevoerd en het moment waarop de status uiteindelijk op de blockchain wordt geregistreerd, duidelijk van elkaar moeten worden onderscheiden. Sommige snelle blockchains verminderen de matchingvertraging door gebruik te maken van een enkele sequencer, maar het proces waarbij de transactie op de keten wordt bevestigd, blijft een aparte stap. Deze structurele verschillen maken het moeilijk om de onmiddellijke uitvoeringservaring van gecentraliseerde beurzen exact te repliceren. In dit proces speelt de keuze van de marktmicrostructuur een belangrijke rol. DLMM werkt door prijsintervallen in fijne eenheden te splitsen en liquiditeit in elk interval te plaatsen. Binnen hetzelfde prijsinterval is er bijna geen slippage, en liquiditeitsverschaffers worden beloond voor risico via vergoedingen die worden aangepast op basis van volatiliteit. Deze structuur is kapitaal efficiënter dan traditionele geautomatiseerde market makers, maar heeft als kenmerk dat directe herplaatsing nodig is wanneer de liquiditeit buiten een bepaald prijsbereik valt. Aan de andere kant sorteert het centrale limit orderboek orders op basis van prijs- en tijdsprioriteit, wat een prijsontdekkingsmechanisme biedt dat bekend is bij professionele handelaren. Echter, wanneer dit on-chain wordt geïmplementeerd, worden structurele problemen zoals voorafgaande transacties binnen hetzelfde blok of een overvloed aan orderannuleringen blootgelegd. In de praktijk is er een duidelijke neiging om deze twee structuren niet als een enkele benadering te handhaven, maar ze te combineren op basis van het doel. Een benadering is om de marktstructuur te variëren op basis van de levenscyclus van de token, waarbij in het begin een geautomatiseerde curve-gebaseerde structuur wordt gebruikt en, zodra er voldoende liquiditeit is opgebouwd, wordt overgeschakeld naar een centraal limit orderboek. Dit weerspiegelt het ontwerp dat de benodigde marktfunctionaliteit varieert afhankelijk van de volwassenheid van de activa. Een andere benadering is om meerdere liquiditeitsmotoren parallel binnen één protocol te hebben en afhankelijk van de activakenmerken selectief DLMM, geconcentreerde liquiditeitsstructuren of andere gemodificeerde geautomatiseerde market makers te gebruiken. Dit helpt de beperkingen van een enkele structuur te verlichten en maakt het mogelijk om liquiditeit efficiënt op protocolniveau te plaatsen. Wat betreft de uitvoeringsprestaties heeft de architectuur van de blockchain zelf een beslissende invloed. Een structuur die is gebaseerd op een enkele sequencer kan zeer korte bloktijden bereiken door consensus uit het uitvoeringspad te verwijderen en minimaliseert statusconflicten tijdens het orderboekupdateproces. Aan de andere kant kunnen blockchains die object-gebaseerde parallelle uitvoering ondersteunen, transacties die niet met elkaar conflicteren gelijktijdig verwerken, wat theoretisch een hoge doorvoer biedt, maar transacties die dezelfde orderboekstatus delen, zullen uiteindelijk serieel moeten worden verwerkt. Dit verschil verklaart waarom DLMM en orderboekstructuren per keten anders worden geoptimaliseerd. Eerlijke kwesties met betrekking tot order sortering zijn ook een belangrijk element. Momenteel is de meeste on-chain handelsomgeving afhankelijk van prioriteitscompetitie via gaskosten, wat de volgorde van orders bepaalt op basis van economische betalingscapaciteit. Sommige ketens leggen hoge kosten op aan transacties die de basis gaskosten overschrijden, waardoor overmatige concurrentie wordt onderdrukt, maar dit heeft eerder het effect van het omzetten van concurrentie rond de volgorde in expliciete kosten. Beschermingsmechanismen zoals orderflow-encryptie of commit-reveal methoden zijn nog niet algemeen toegepast, waardoor on-chain centrale limit orderboeken structureel nadelige keuzes moeten maken. Er zijn ook duidelijke verschillen vanuit het perspectief van liquiditeitsverschaffers en market makers. DLMM biedt risicobeheer via vergoedingen die worden aangepast op basis van volatiliteit en liquiditeitsscheiding op basis van prijsintervallen, maar in centrale limit orderboeken is er bijna geen aparte rebate-structuur naast de spread-inkomsten. Dit vormt een beperking bij het aantrekken van professionele market makers, en de tools en interfaces blijven nog in een vroeg stadium. Lage-latentie datafeeds, functies voor het efficiënt verwerken van grote orderannuleringen en herregistraties, en realtime risicobeheersystemen worden door sommige handelsplatforms aangeboden, maar zijn nog niet wijdverspreid in de on-chain native structuur. Deze structuren vertonen verschillende faalpatronen in extreme marktsituaties. Centrale limit orderboeken kunnen in periodes van sterke volatiliteit verergeren door grote orderannuleringen en stijgende gaskosten, en als er geen geautomatiseerde handelsstopmechanismen zijn, blijft de markt blootgesteld. Aan de andere kant werkt de DLMM-structuur zo dat naarmate de volatiliteit toeneemt, de vergoedingen automatisch stijgen om liquiditeitsverschaffers te beschermen, en de functionaliteit zelf blijft behouden. In het geval van derivaten, die externe prijsinformatie vereisen, kunnen oracle-vertragingen of manipulatie risico's als extra variabelen fungeren. Samenvattend kan worden gesteld dat de combinatie van DLMM en centrale limit orderboeken meer een taakverdeling dan een concurrentieverhouding is. DLMM biedt een basis die passieve liquiditeit efficiënt opvangt, terwijl centrale limit orderboeken verantwoordelijk zijn voor verfijnde prijsontdekking in periodes van actieve handel. Met de combinatie van handelsplatforms en aggregatielaag ontstaat een structuur die liquiditeit van verschillende ketens en protocollen verbindt via één interface. Echter, het mechanisme dat de eerlijkheid van de volgorde waarborgt en tegelijkertijd hoge prestaties behoudt, blijft een duidelijk onopgelost probleem. Uiteindelijk is het proces om prestaties op het niveau van gecentraliseerde beurzen on-chain te bereiken niet alleen de invoering van een enkele technologie, maar ontwikkelt het zich in de richting van het scheiden en combineren van liquiditeitslagen, matchingstructuren en uitvoeringsomgevingen. De kapitaal efficiëntie van DLMM en de prijsontdekkingsfunctie van centrale limit orderboeken vullen elkaar aan, en er zijn pogingen om hoge handelsprestaties te bieden met behoud van verifieerbaarheid en non-custodialiteit via deze combinatie. Dit kan worden begrepen als een proces van het verfijnen van een marktstructuur die geschikt is voor de on-chain omgeving, in plaats van een eenvoudige imitatie van gecentraliseerde beurzen. $FERRA $SUI $GTE $O1