Optymalizacja DEX na poziomie CEX z wykorzystaniem architektury DLMM i centralnego zlecenia limitowego @ferra_protocol , @GTE_XYZ , @o1_exchange Próba wdrożenia wydajności na poziomie scentralizowanej giełdy w środowisku on-chain nie jest jedynie kwestią poprawy prędkości, ale można ją zrozumieć jako proces ponownego projektowania samej struktury zdecentralizowanej giełdy. Transakcje realizowane na blockchainie przechodzą przez niezbędne procedury konsensusu i rejestracji stanu, dlatego różnią się od sposobu natychmiastowego realizowania zleceń w pamięci, jak ma to miejsce w scentralizowanych giełdach. Podejściem, które pojawiło się w tych ograniczeniach, jest architektura łącząca DLMM i centralny zlecenie limitowe lub wykorzystująca je równolegle, co stało się realistycznym wyborem, aby jednocześnie spełniać wymagania dotyczące efektywności kapitałowej, odkrywania cen i weryfikowalności. Trudności w osiągnięciu wydajności na poziomie CEX w środowisku on-chain wynikają z jednoczesnych wymagań dotyczących prędkości dopasowania, pewności płatności i rozprzestrzeniania danych rynkowych, które mają różne charakterystyki. W środowisku on-chain wszystkie operacje muszą być deterministyczne, a rozproszone w sieci węzły muszą osiągnąć te same wyniki, a także należy wcześniej uwzględnić ilość obliczeń i koszty gazu. W związku z tym moment opóźnienia, w którym zlecenie jest realizowane, a moment, w którym stan jest ostatecznie rejestrowany na blockchainie, są wyraźnie rozdzielone. Niektóre szybkie łańcuchy wykorzystują pojedynczego sekwencera, aby zmniejszyć opóźnienie dopasowania, ale proces potwierdzania wyników transakcji na łańcuchu pozostaje nadal oddzielnym krokiem. Ta różnica strukturalna sprawia, że trudno jest odtworzyć natychmiastowe doświadczenie realizacji zleceń w scentralizowanej giełdzie. W tym procesie wybór mikrostruktury rynku odgrywa ważną rolę. DLMM działa poprzez podział przedziału cenowego na drobne jednostki i umieszczanie płynności w każdym z tych przedziałów. W obrębie tego samego przedziału cenowego praktycznie nie występuje slippage, a dostawcy płynności są wynagradzani za ryzyko poprzez prowizje dostosowywane w zależności od zmienności. Ta struktura jest bardziej efektywna kapitałowo niż tradycyjni automatyczni animatorzy rynku, ale ma tę cechę, że w przypadku, gdy płynność wychodzi poza określony przedział cenowy, konieczne jest jej bezpośrednie przemieszczenie. Z drugiej strony, centralne zlecenie limitowe porządkuje i realizuje zlecenia zgodnie z zasadą priorytetu ceny i czasu, oferując mechanizm odkrywania cen, który jest znany profesjonalnym traderom. Jednak w przypadku wdrożenia tego na on-chain, problemy takie jak wcześniejsze transakcje w tym samym bloku lub nagły wzrost anulowania zleceń są strukturalnie ujawniane. W rzeczywistych przypadkach widać wyraźną tendencję do łączenia tych dwóch struktur w zależności od celu, zamiast upierać się przy jednym podejściu. Jednym z podejść jest różnicowanie struktury rynku w zależności od cyklu życia tokena, gdzie na początku wykorzystuje się zautomatyzowaną strukturę opartą na krzywej, a gdy płynność jest wystarczająco zgromadzona, następuje przejście do centralnego zlecenia limitowego. To odzwierciedla projekt, który uwzględnia różne funkcje rynku w zależności od dojrzałości aktywów. Innym podejściem jest umieszczenie wielu silników płynności równolegle w jednym protokole i selektywne wykorzystywanie DLMM, skoncentrowanej struktury płynności lub innych zmodyfikowanych automatycznych animatorów rynku w zależności od cech aktywów. Dzięki temu można złagodzić ograniczenia związane z pojedynczą strukturą i efektywnie rozmieszczać płynność na poziomie protokołu. W aspekcie wydajności wykonania architektura samego blockchaina ma decydujący wpływ. Struktura oparta na pojedynczym sekwencerze może osiągnąć bardzo krótkie czasy bloków, eliminując konsensus z ścieżki wykonania i minimalizując konflikty stanu w procesie aktualizacji zlecenia. Z drugiej strony, łańcuchy wspierające równoległe wykonanie na poziomie obiektów mogą jednocześnie przetwarzać transakcje, które nie kolidują ze sobą, co teoretycznie zapewnia wysoką przepustowość, ale transakcje dzielące ten sam stan zlecenia muszą ostatecznie być zserializowane. Ta różnica wyjaśnia, dlaczego struktury DLMM i zleceń są optymalizowane różnie w zależności od łańcucha. Problemy związane z uczciwością w kontekście porządkowania zleceń są również istotnym elementem. Obecnie większość środowisk transakcji on-chain polega na konkurencji o priorytet poprzez ceny gazu, co decyduje o kolejności zleceń w zależności od zdolności płatniczej. Niektóre łańcuchy nakładają wysokie koszty na transakcje przekraczające podstawową cenę gazu, aby ograniczyć nadmierną konkurencję, ale to ma efekt zbliżony do przekształcenia konkurencji o kolejność w wyraźny koszt, zamiast jej eliminacji. Środki ochrony, takie jak szyfrowanie przepływu zleceń czy metoda commit-reveal, nie są jeszcze powszechnie stosowane, co skutkuje tym, że on-chain centralne zlecenie limitowe musi ponosić strukturalne niekorzyści. Różnice są również wyraźne z perspektywy dostawców płynności i animatorów rynku. DLMM oferuje środki zarządzania ryzykiem poprzez prowizje dostosowywane w zależności od zmienności i podział płynności na podstawie przedziałów cenowych, podczas gdy w centralnym zleceniu limitowym prawie nie istnieje oddzielna struktura rabatów poza zyskiem ze spreadu. To ogranicza przyciąganie profesjonalnych animatorów rynku, a narzędzia i interfejsy wciąż pozostają na wczesnym etapie rozwoju. Funkcje efektywnego przetwarzania danych o niskim opóźnieniu, masowego anulowania i ponownego rejestrowania zleceń oraz systemy zarządzania ryzykiem w czasie rzeczywistym są oferowane przez niektóre terminale transakcyjne, ale nie są jeszcze powszechnie stosowane w całej strukturze on-chain. Te struktury wykazują różne wzorce awarii w ekstremalnych warunkach rynkowych. Centralne zlecenie limitowe może prowadzić do zaostrzenia zatorów z powodu masowego anulowania zleceń i wzrostu kosztów gazu w okresach dużej zmienności, a w przypadku braku automatycznych mechanizmów zatrzymywania transakcji rynek może pozostać narażony. Z drugiej strony, struktura DLMM działa w sposób, który automatycznie zwiększa prowizje w miarę wzrostu zmienności, chroniąc dostawców płynności, a sama funkcjonalność ma tendencję do utrzymywania się. W przypadku instrumentów pochodnych, które wymagają zewnętrznych informacji o cenach, opóźnienia w oracle lub ryzyko manipulacji stają się dodatkowymi zmiennymi. Podsumowując, połączenie DLMM i centralnego zlecenia limitowego jest bliższe podziałowi ról niż relacji konkurencyjnej. DLMM zapewnia podstawę do efektywnego przyjmowania pasywnej płynności, a centralne zlecenie limitowe odpowiada za precyzyjne odkrywanie cen w okresach aktywnego handlu. W połączeniu z terminalami transakcyjnymi i warstwą agregacyjną tworzy się struktura łącząca płynność różnych łańcuchów i protokołów w jedną interfejs. Niemniej jednak mechanizm, który zapewnia uczciwość kolejności zleceń, jednocześnie utrzymując wysoką wydajność, pozostaje wciąż nierozwiązanym problemem. Ostatecznie proces osiągania wydajności na poziomie scentralizowanej giełdy w środowisku on-chain rozwija się w kierunku oddzielania i łączenia warstwy płynności, struktury dopasowania i środowiska wykonawczego, a nie poprzez wprowadzenie pojedynczej technologii. Efektywność kapitałowa DLMM i funkcja odkrywania cen centralnego zlecenia limitowego uzupełniają swoje ograniczenia, a próby zapewnienia wysokiej wydajności transakcji przy jednoczesnym zachowaniu weryfikowalności i braku powierzenia są kontynuowane. Można to zrozumieć jako proces starannego budowania struktury rynku odpowiedniej dla środowiska on-chain, a nie prostą imitację scentralizowanej giełdy. $FERRA $SUI $GTE $O1