[Başyazı] Ulusal Meclis oturumu, 'duygu' 'aklı' felç etmemeli Ulusal Meclis'in Bilim, Teknoloji, Bilgi, Yayıncılık ve İletişim Komitesi tarafından düzenlenen Coupang hakkında son duruşma çevrimiçi olarak kızanıyor. Ölen kişinin ablası, aşırı çalışmadan öldüğü düşünülüyor, bir referans olarak ortaya çıktı ve öfkesini bir Coupang yöneticisine yansıttı, hatta onu sorgulamaya devam eden milletvekili bile gözyaşlarını silerken görüldü. Bir aile üyesini kaybeden yas tutan ailenin yası hiçbir şeyle teselli edilemeyen bir trajedidir. Ancak, sakin bir şekilde belirtilmesi gereken nokta, buranın bir cenaze evi değil, ülkenin yasaları ve sistemlerinin tartışıldığı bir 'Ulusal Meclis duruşma salonu' olmasıdır. Videodaki tanığın sözleri umutsuz bir üzüntünün ötesine geçerek duruşmanın özünü bulandıran duygusal bir yoğunluğa dönüştü. Kurumsal yöneticilere bağırıp "Neden özür dilemek bu kadar zor?", "Şimdi cevap ver" ve "Çocuklar yaşamalı" gibi şeyler ve derhal tazminat talep etmek, duruşmanın gerçeği öğrenmek amacıyla değil, duygulara başvurarak kamuoyunu etkilemeye çalışmak olarak görülür. Duruşma, şirketin yasal ilkelere ve kanıtlara dayanarak ihmal edip etmediğini sorgulamak, sistemdeki eksiklikleri bulmak ve iyileştirme önlemleri hazırlamak için bir sebep alanı olmalıdır. Ancak bu günkü duruşma, 'iyi ve kötü desenini' zaten kararlaştırmış bir halk davasını anımsattı. Yaslı ailenin iddiası, doğrulama olmadan hemen 'mutlak iyilik' ve 'gerçek' olarak kabul edildi ve şirketin gerçekleri açıklamaya ya da yasal prosedürlere başvurmaya çalışması 'kan ve gözyaşı olmayan acımasız bir şirket' bahanesi olarak reddedildi. Özellikle endişe verici olan, bu duygusal çağrıların mantıksal doğrulamayı engellemesidir. Endüstriyel kazaların tanınması ve tazminatı meselesi duygusal bir mesele değil, tıbbi nedensellik ve yasal standartlara göre ele alınması gereken bir konudur. "Ailem çok çalışırken öldü, koşulsuz kabul et ve bana para ver" gibi argümanlar Ulusal Meclis'te yüksek performanslı konuşmacılarla yankılandı, rasyonel işçi-yönetim ilişkileri kurma ve sistemi iyileştirme tartışmaları yerini kaybetti. Buna daha fazla yakıt veren şey ise Ulusal Meclis üyelerinin tutumudur. Başkan gözyaşları döktü ve yaslı aileye teselli dolu bir bakış attı. Bu insan sempatisi olarak görülebilir, ancak onun duygusal akıma atlayıp yasama organının başkanı olarak her iki tarafın da görüşlerini koordine etme görevini ihmal edip etmediğini sormaktan kendini alamayabiliriz. Bu, kamuoyunun öfkesinden faydalanan ve şirketler üzerinde baskı yapan bir popülizm olarak yorumlanabilir. Yas ayrıcalık olmamalı, gözyaşları delilin yerini tutamaz. Duyguların etkisi altında kalan "sürü yasası" duygusu Ulusal Meclis'te hakim olduğunda, geriye sadece tekrarı önlemek için net önlemler değil, şirketler için bir cadı avı ve kamuoyunun geçici yatıştırılması kalıyor. Ulusal Meclis, gözyaşlarının silindiği bir yerdir, ancak her şeyden önce, gözyaşlarının yapısal nedenlerinin soğukkanlılıkla analiz edilip yasalarla çözüldüğü bir yer olmalıdır. Duygusal kışkırtmanın aklı felç ettiği bir duruşmada gerçek bir çözüm olamayacağı akılda tutulmalıdır.