[Commentaar] Het parlementaire onderzoek mag de ‘rede’ niet verlammen door ‘emotie’ Onlangs heeft een hoorzitting van de Commissie Wetenschap, Technologie, Informatie en Communicatie van de Nationale Assemblee over Coupang de gemoederen online hoog doen oplopen. De zus van de overledene, die vermoedelijk aan overwerk is overleden, was als getuige aanwezig en uitte haar woede tegen de Coupang-directeur, terwijl zelfs de parlementariër die de vragen stelde, in tranen was. Het verdriet van de nabestaanden die een familielid hebben verloren, is een tragedie die met niets te verlichten is. Maar het is belangrijk om nuchter te beseffen dat dit geen uitvaart is, maar een 'parlementaire hoorzitting' waar de wetten en systemen van de staat worden besproken. De uitspraken van de getuige in de video gingen verder dan hartverscheurende verdriet; ze escaleerden in emotionele opwinding die de essentie van de hoorzitting vertroebelde. “Is het zo moeilijk om je excuses aan te bieden?”, “Beantwoord het nu”, “De kinderen moeten leven” schreeuwde ze naar de bedrijfsdirecteur en eiste onmiddellijke compensatie, wat de indruk wekt dat ze meer gericht is op het beïnvloeden van de publieke opinie dan op het vaststellen van de waarheid, wat het doel van de hoorzitting is. De hoorzitting moet een rationele ruimte zijn waar de schuld van het bedrijf wordt beoordeeld op basis van juridische en bewijsvoering, en waar tekortkomingen in het systeem worden geïdentificeerd en verbetermaatregelen worden getroffen. Maar de hoorzitting van die dag deed denken aan een volksrechtspraak die al een 'goed versus kwaad'-structuur had vastgesteld. De claims van de nabestaanden werden zonder verificatie onmiddellijk geaccepteerd als 'absolute goedheid' en 'feit', terwijl de houding van het bedrijf, dat probeerde de feiten uit te leggen of juridische procedures te vermelden, werd afgedaan als de verontschuldiging van een 'wrede onderneming zonder genade'. Wat vooral zorgwekkend is, is dat deze emotionele oproep de logische verificatie blokkeert. De erkenning van arbeidsongevallen en de kwestie van compensatie moeten worden behandeld op basis van medische causaliteit en juridische normen, niet op basis van de grootte van de emotie. Wanneer een claim als “mijn familielid is hardwerkend overleden, dus erken het gewoon en geef me geld” door krachtige luidsprekers door het parlement weerklinkt, verliest de discussie over het vestigen van een redelijke arbeidsrelatie en het verbeteren van het systeem zijn plaats. Wat hieraan toevoegt, is de houding van de parlementariërs. De voorzitter toonde tranen terwijl hij de nabestaanden troostte. Dit kan als menselijke empathie worden gezien, maar het is niet te ontkennen dat hij als hoofd van de wetgevende macht zijn plicht om de standpunten van beide partijen te coördineren heeft verwaarloosd en zich heeft laten meeslepen door de emotionele stroom. Dit kan worden geïnterpreteerd als populisme dat de woede van het publiek gebruikt om druk op bedrijven uit te oefenen. Verdriet mag geen privilege worden, en tranen kunnen geen bewijs vervangen. Wanneer de emotionele 'mob' mentaliteit het parlement domineert, blijft er geen duidelijke herhalingspreventie over, maar alleen een heksenjacht op bedrijven en tijdelijke kalmering van de publieke opinie. Het parlement is een plek om tranen te drogen, maar bovenal moet het een plek zijn waar de structurele oorzaken van het verdriet koud worden geanalyseerd en wettelijk worden opgelost. We moeten ons realiseren dat er in een hoorzitting waar emotionele manipulatie de rede verlamt, geen echte oplossingen kunnen worden gevonden.