Het metaverse is mislukt omdat wereldbouw werd behandeld als een contentprobleem, niet als een infrastructuurprobleem. In het metaverse-tijdperk was wereldbouw een handmatige contentpipeline: broze tools, fragmentatie van activa, eindeloze exports en iteraties. Je kunt geen nieuw medium opstarten wanneer het creëren van een basisartifact een weeklange opgave is. Wereldmodellen zijn de correctie. Ze beschouwen wereldbouw als infrastructuur: een model dat een samenhangende 3D-omgeving kan genereren, deze consistent houdt terwijl je erdoorheen beweegt, en je in staat stelt deze te bewerken en uit te breiden zonder opnieuw vanaf nul te beginnen. Marble is een schoon voorbeeld van hoe dit eruit zou moeten zien. Je voert tekst, afbeeldingen, video of ruwe lay-outs in, en je krijgt een navigeerbare 3D-wereld waar je op kunt itereren: scènes uitbreiden, structuur verfijnen, werelden combineren en outputs exporteren die je daadwerkelijk downstream kunt gebruiken. Dat is het punt: niet een metaverse die je bezoekt, maar een wereldbouwlaag waar je op kunt bouwen.