In deze cyclus hebben de meest succesvolle projecten eigenlijk op een cruciaal punt de zaken verkeerd aangepakt. Door automatische terugkoop hebben ze de prijscurve en de gebruikers in de war gebracht. Een typisch voorbeeld zijn de vroege cyclusfavorieten $HYPE, $ENA, $JUP. Op het gebied van waarderingsmultiples is het volledig onrechtvaardig, met extreem overdreven prijzen, waardoor tientallen miljoenen aan kapitaal direct wordt gebruikt voor terugkoop, wat gelijk staat aan het optillen van de markt met de schatkist op de top. Wanneer de prijs stijgt, wordt het verhaal aangewakkerd, de prijs drijft het verhaal. Kleinere beleggers zien de trend en het verhaal versterkt elkaar, FOMO duikt erin om de aandelen over te nemen, en uiteindelijk worden ze op de top afgeslacht. Dit is geen individuele beoordelingsfout, maar een collectieve misjudicatie die door het systeem is gecreëerd. Erger nog, veel oprichters zijn ook door deze zelfversterkende hype te veel gemotiveerd, en beginnen te geloven dat die multiples redelijk zijn, omdat de prijs hen tijdelijk bewijst. De korte termijn feedback van de markt wordt gezien als een bevestiging van de lange termijn waarde, dit is het begin van alle tegenstrijdigheden die volgen. Daarna daalt de prijs maandenlang, komt niet terug naar de vorige hoogte, en er is geen duidelijke weg terug naar de vorige hoogte te zien. Dus verschijnt er weer een tweede soort foutieve toeschrijving. Sommigen beginnen het systeem de schuld te geven, zeggen dat de prijs voortdurend corrigeert van dat te hoge niveau, en dat terugkoop helemaal geen zin heeft, dat het kopen ook geen betekenis heeft. Deze uitspraak is ook fout. Het vergeet een financiële waarheid die al honderden jaren herhaaldelijk is bewezen: Terugkoop is niet bedoeld om de prijs voor altijd op een foutieve hoogte te houden, het is slechts een instrument voor kapitaalallocatie. ...