Brent Beshore'un yıllık mektubundan favori alıntı: CEO'lar Ne Ve Değil Çoğu insan CEO'yu en üstteki kişi olarak görür. Bu, ön camın arabanın "önde" olması gibi doğrudur. Teknik olarak doğru. Ayrıca, konuyu kaçırıyor. Ön cam motor değil. Sorun tekerlekler değil. Hiçbir şeyi hareket ettirmiyor. Ama sürücünün neyi görebileceğini, neyi görmezden geldiğini ve saatte 70 mil hızla neye çarpacağını belirliyor. İyi yapıldığında, CEO işi gerçeğin hakemidir. CEO, dış dünya ile iç dünya arasında, şirket mitolojisi ile rekabetçi gerçeklik arasında sınırda durur. Bu kulağa açık geliyor ama öyle değil. Bence norm yanılsamadır; burada organizasyonlar gerçeklerden kopuk gerçekler yaratır, alternatif manşetler, kötü adamlar ve kahramanlarla doludur ve hepsi şok edici bir kesinlikle ilan edilir. CEO'nun işi temel bir soruyla başlıyor: Doğru olan nedir? Rahatlatıcı olan değil. Siyasi olarak uygun olan değil. Gösterge panellerimizin ölçebileceği şey değil. Doğru olan ne? Peki bunun için ne yapmalıyız? Ama ne yapacağımıza karar vermek ve sonra yapmak nadir özelliklerin bir karışımını gerektirir. CEO, bir yön seçecek kadar kendinden emin ve onu değiştirecek kadar mütevazı olmalı. İlham verecek kadar iyimser ve hazırlanacak kadar paranoyak. Güven oluşturacak kadar sıcak ve sevdikleri ve önemsedikleri insanları hayal kırıklığına uğratan çağrılar yapacak kadar zor. Gizemi ortadan kaldırmamız gerekiyor. Pratikte, CEO üç şeyi tahsis eder: ...