Misja Artemis II—śmiała pierwsza załogowa podróż NASA w głąb kosmosu od czasów Apollo—startuje z czterema astronautami z Kennedy Space Center na potężnej rakiecie Space Launch System (SLS), najpotężniejszej kiedykolwiek zbudowanej do lotów załogowych. Po starcie SLS wyrzuca statek kosmiczny Orion i jego załogę—Reida Wisemana, Victora Glovera, Christinę Koch i Jeremy'ego Hansena—na wstępną niską orbitę okołoziemską. Stamtąd zespół wykonuje precyzyjne manewry: podniesienie perygeum w celu stabilizacji, a następnie Interim Cryogenic Propulsion Stage (ICPS) dostarcza potężny impuls podnoszący apogeum, wynosząc Oriona na dramatyczną wysoką orbitę okołoziemską z około 24-godzinnym "bezpiecznym" orbitowaniem, z którego załoga oddziela się od zużytego ICPS i przeprowadza śmiałe operacje bliskiego zasięgu—latając blisko odrzuconego etapu, aby przetestować manewrowość Oriona, czujniki rendezvous i precyzję pilotażu w próżni kosmicznej. Następnie następuje pełny dzień rygorystycznych kontroli systemów: wsparcie życia, nawigacja, komunikacja i zbudowany w Europie moduł serwisowy są dokładnie sprawdzane przed krytycznym "zielonym światłem" do Księżyca. Następnie nadchodzi kluczowy moment—impuls Trans-Lunar Injection (TLI), uruchamiany przez główny silnik Oriona. Ten sześciominutowy impuls wyrzuca statek kosmiczny z uścisku Ziemi i na elegancką czterodniową trasę w kierunku Księżyca wzdłuż hybrydowej trajektorii powrotnej—sprytnej, oszczędnej w paliwie ścieżki, która została opracowana w erze Apollo. Dzięki temu projektowi grawitacja Księżyca wykonuje ciężką pracę: Orion dramatycznie okrąża dalną stronę Księżyca na perilune wynoszącym około 4,600–6,500 mil (około 7,400–10,500 km), oferując załodze zapierające dech w piersiach widoki na ukrytą półkulę Księżyca, której żaden człowiek nie widział od 1972 roku. Nie jest potrzebny żaden impuls silnika, aby wrócić; grawitacja Ziemi naturalnie łapie kapsułę, wyrzucając ją w stronę domu na kolejnej czterodniowej podróży. Misja rysuje elegancką ósemkę przez przestrzeń cislunarną, posuwając ludzi dalej od Ziemi niż kiedykolwiek wcześniej w nowoczesnej erze—ponad 230,000 mil w maksymalnej odległości. Po przelocie wokół Księżyca Orion pędzi z powrotem, oddziela moduł załogowy od modułu serwisowego, wpada w atmosferę Ziemi z oszałamiającymi prędkościami bliskimi 25,000 mph (najszybszy powrót załogowy w historii), znosi ognisty płaszcz plazmy, wypuszcza spadochrony i bezpiecznie ląduje w Oceanie Spokojnym po około 10 epickich dniach. Artemis II to nie tylko lot testowy— to próba generalna ludzkości przed powrotem na Księżyc w sposób zrównoważony, udowadniając sprzęt, trajektorię i odwagę potrzebną do lądowań i przyszłych podróży na Marsa. (Źródła: strony misji NASA Artemis II, animacje trajektorii Scientific Visualization Studio, oficjalne zestawy prasowe i aktualizacje programu.)