De Artemis II-missie—NASA's gedurfde eerste bemande reis naar de diepe ruimte sinds Apollo—stijgt op met vier astronauten vanaf het Kennedy Space Center bovenop de krachtige Space Launch System (SLS) raket, de krachtigste ooit gebouwd voor menselijke vlucht. Bij de lancering werpt de SLS het Orion-ruimtevaartuig en zijn bemanning—Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen—in een voorlopige lage aardbaan. Van daaruit voert het team nauwkeurige manoeuvres uit: een perigee verhoging om te stabiliseren, gevolgd door de Interim Cryogenic Propulsion Stage (ICPS) die een krachtige apogee verhogingsbrandstof levert, waardoor Orion in een dramatische hoge aardbaan wordt gelanceerd met een veilige "parkeer" baan van ongeveer 24 uur. In deze veilige "parkeer" baan scheidt de bemanning van de uitgeputte ICPS en voert gedurfde nabijheidsoperaties uit—dicht bij de afgedankte fase vliegen om de handling van Orion, rendezvous-sensoren en pilootprecisie in de ruimte te testen. Een volle dag van rigoureuze systeemcontroles volgt: levensondersteuning, navigatie, communicatie en de in Europa gebouwde servicemodule worden allemaal onder de loep genomen voordat het kritieke "go" voor de Maan. Dan komt het cruciale moment—de Trans-Lunar Injection (TLI) brandstof, aangestoken door de hoofdmotor van Orion. Deze zes minuten durende stoot werpt het ruimtevaartuig uit de greep van de aarde en op een elegante vierdaagse outbound traject langs een hybride free-return traject—een slimme, brandstofefficiënte route die in het Apollo-tijdperk is ontwikkeld. Dankzij dit ontwerp doet de maan zwaartekracht het zware werk: Orion slingert dramatisch om de verre kant van de Maan met een perilune van ongeveer 4.600–6.500 mijl (ongeveer 7.400–10.500 km), wat de bemanning adembenemende uitzichten biedt op het verborgen maanhemel dat sinds 1972 door geen mens is gezien. Er is geen motorbrandstof nodig om terug te keren; de zwaartekracht van de aarde vangt de capsule natuurlijk op, waardoor deze op een andere vierdaagse reis naar huis wordt geslingerd. De missie volgt een elegante figuur-acht door de cislunaire ruimte, waarbij mensen verder van de aarde worden geduwd dan ooit tevoren in de moderne tijd—meer dan 230.000 mijl op de grootste afstand. Na de maanflyby schiet Orion terug, scheidt zijn bemanningsmodule van de servicemodule, duikt de atmosfeer van de aarde binnen met branderige snelheden van bijna 25.000 mph (de snelste bemande terugkeer ooit), doorstaat de vlammenplasma-schede, laat parachutes uit en landt veilig in de Stille Oceaan na ongeveer 10 epische dagen. Artemis II is niet zomaar een testvlucht—het is de generale repetitie van de mensheid voor een duurzame terugkeer naar de Maan, waarbij de hardware, de trajecten en de moed worden bewezen die nodig zijn voor landingen en toekomstige reizen naar Mars. (Bronnen: NASA Artemis II-missiepagina's, Scientific Visualization Studio trajectanimaties, officiële perskits en program updates.)