Mars verliest langzaam, onverbiddelijk zijn atmosfeer in de leegte, terwijl de onverbiddelijke zonnewind aan een fragiele, spookachtige magnetische schild krabt dat nauwelijks aan de Rode Planeet vasthoudt. In tegenstelling tot de robuuste, zelfgeproduceerde magnetosfeer van de Aarde, heeft Mars er geen. In plaats daarvan vertrouwt het op een fragiele geïnduceerde magnetosfeer, die voortkomt uit de interactie tussen de bovenste atmosfeer van de planeet en de geladen deeltjesstorm van de Zon. Deze etherische bubbel is alles wat tussen Mars en totale atmosferische vernietiging staat, dankzij decennia van waakzame ogen van ESA's Mars Express (via het ASPERA-3-instrument) en NASA's MAVEN-omloop, hebben wetenschappers een dramatische wending ontdekt: wanneer de magnetische veldlijnen van de zonnewind nauw aansluiten bij de binnenkomende protonstroom (een kleine conushoekconfiguratie), verzwakt deze geïnduceerde magnetosfeer niet alleen - hij degradeert. De schokgolf aan de dagzijde verdwijnt. Alleen zwakke flankschokken blijven over. De beschermende bubbel stort in, waardoor de bovenste atmosfeer wreed blootgesteld wordt. Atmosferische ionen worden efficiënter weggerukt, wat de lange, trage doodsstrijd van de planeet versnelt van een ooit warmere, nattere, potentieel bewoonbare wereld naar de ijzige, met een dunne lucht bezaaide woestijn die we vandaag de dag kennen. Een verbluffend nieuw stuk in de puzzel van hoe Mars zijn oceanen en zijn kansen op leven zoals wij dat begrijpen, heeft verloren. Onderzoeksartikel Qi Zhang et al., “Mars’s induced magnetosphere can degenerate”, Nature (2024) doi:10.1038/s41586-024-07959-zHet universum is wreed - zelfs zijn magnetische fluisteringen kunnen een planeet verraden.