Stel je een ster voor die zo kolossaal is dat het de menselijke verbeelding tart: Stephenson 2-18, een karmozijnrode reus die zich in de diepten van onze melkweg verschuilt. Als deze rode hyperreus plotseling van plaats zou wisselen met onze Zon, zou zijn opgeblazen oppervlak ver voorbij de baan van Saturnus reiken—en Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter opslokken, en nog steeds diep in het rijk van de ringplaneet reiken. Het binnenste zonnestelsel zou volledig verdwijnen in zijn verstikkende omhelzing. Licht zelf worstelt om deze monster te doorkruisen: een enkele foton zou meer dan acht uur nodig hebben om van de ene rand van zijn diameter naar de andere te kruipen. Ter vergelijking: onze Zon—al een zwaargewicht—krimpt tot een treurig stipje, een eenvoudig stofdeeltje naast deze kosmische reus. Gelegen op ongeveer 19.000 lichtjaar afstand in het Scutum sterrenbeeld, racet Stephenson 2-18 naar zijn dramatische finale. In astronomische termen is zijn leven bijna voorbij. Binnenkort—op kosmische tijdschalen—zal het waarschijnlijk uitbarsten in een catastrofale supernova, of misschien recht in een zwart gat instorten zonder ook maar een flits. Deze enkele ster duwt de grenzen van de sterrenfysica, daagt onze modellen uit en dient als een nederige monument voor de wrede extremen van het universum: schalen zo uitgestrekt, krachten zo genadeloos, dat ze ons hele zonnestelsel als een vluchtige fluistering in een eindeloze brul laten voelen.