Stablecoins worden vaak gepresenteerd als een bedreiging voor de monetaire soevereiniteit, maar wat als een land al voor de dollar heeft gekozen? In dollar-geïndexeerde economieën zijn stablecoins achterstallige infrastructuur. Dit kwam ter sprake na het lezen over Argentinië dat stablecoins overweegt als een dollariseringsmechanisme; het artikel noemt het "tetherization." In plaatsen waar dollarization al wordt getolereerd (formeel of in de praktijk) zijn stablecoins geen nieuwe monetaire beslissing. Ze zijn een betere manier om een uitkomst te implementeren die al is geaccepteerd. Er is veel commentaar op stablecoins over valutavervanging en verlies van controle. Die framing is logisch waar regeringen actief proberen de monetaire soevereiniteit te behouden. Het maakt veel minder zin waar de monetaire keuze al is gemaakt. Dat omvat: • formeel dollar-geïndexeerde economieën zoals de Marshalleilanden, Ecuador en El Salvador. • landen die effectief dollar-geïndexeerd zijn door gedrag en beleidsmatige tolerantie zoals Argentinië. In die gevallen is de vraag niet of de dollar te gebruiken, maar hoe. En de "hoe" is historisch gezien slecht geweest: • contant geld • fragiele correspondentbankieren • offshore rekeningen. Binnenlandse dollar rails zijn onhandig in de VS. Laat staan in landen die de dollar gebruiken zonder moderne binnenlandse betalingssysteem rondom te hebben gebouwd. Dat is waarom gevallen zoals Argentinië en de Marshalleilanden interessant zijn....