Het is moeilijk te negeren wat er recentelijk met zilver gebeurt. Wat me fascineert, is hoe weinigen deze beweging door een hyperinflatoire lens interpreteren. In plaats daarvan is het heersende narratief dat de prijzen overstrekt zijn en aan een gemiddelde terugkeer toe zijn — een visie waar ik het sterk mee oneens ben. De onderstaande grafiek dient als een belangrijke herinnering aan de extreme volatiliteit die goud ervoer tijdens de Weimar-periode van 1914 tot 1925. Vanuit een prijs-gedragsperspectief is de gelijkenis moeilijk te negeren, ondanks de duidelijke verschillen in de politieke en economische omgeving van vandaag. Laat me duidelijk zijn: Zilver maakt geen nieuwe hoogtepunten omdat mijnwerkers roekeloos kapitaal inzetten of omdat de aanvoer toeneemt. Sterker nog, we zien het tegenovergestelde. Er zijn geen grote ontdekkingen geweest, geen significante aanvoersreactie, terwijl de vraag structureel blijft stijgen, terwijl er stilletjes een monetaire crisis opbouwt. Dit is het soort prijsgedrag dat typisch wordt waargenomen in opkomende markten wanneer het vertrouwen in de valuta afneemt.