Naval Ravikant over waarom leren alleen te zijn een superkracht is: "Alle problemen van de mens ontstaan omdat hij niet dertig minuten alleen in een kamer kan zitten." Naval dacht vroeger dat constante stimulatie geweldig was. Toen de iPhone uitkwam, was verveling dood; hij zou nooit meer vervelen. Zoals hij het zegt: "Toen ik een kind was, probeerde ik mijn brein te overklokken, hoeveel gedachten kan ik tegelijk denken. Ik was daar trots op. Ik was trots dat mijn brein altijd aan het draaien was; deze motor was altijd in beweging. En het is een ziekte. Het is eigenlijk de weg naar ellende." Nu? Hij is volledig omgedraaid: "Nu ik ouder ben, realiseer ik me dat je eigenlijk je geest wilt laten rusten. Je wilt leren hoe je in je geest kunt settelen. Nu kijk ik uit naar eenzame opsluiting. Laat je me een dag alleen, dan is dat de gelukkigste dag die ik in een tijdje heb gehad." Hij gaat verder: "En dat is een superkracht die ik denk dat iedereen kan bereiken, de superkracht van leren alleen te zijn en ervan te genieten." Over waarom meditatie in het begin moeilijk is: "Wanneer je gaat zitten om te mediteren, komen die e-mails weer naar je toe. Hé, wat is er met dit probleem? Wat is er met dat probleem? Je spijt, je problemen. Dat wordt eng. Mensen denken 'het werkt niet, ik kan mijn geest niet leegmaken.' Maar wat er echt gebeurt, is zelftherapie. Je moet gewoon daar zitten terwijl die e-mails één voor één voorbij komen totdat je inbox nul bereikt." Er komt een dag waarop je je realiseert: "De enige dingen waar je aan denkt, zijn de dingen die gisteren zijn gebeurd omdat je alles andere hebt verwerkt." Dat is wanneer meditatie daadwerkelijk begint.