Iemand heeft net een ticket ingediend met de vraag waarom hun laptop traag werkt. Ik maak op afstand verbinding. Ze hebben 3 Chrome-vensters open met in totaal meer dan 60 tabbladen. Ik sluit alles behalve 5 tabbladen. De computer werkt nu prima. Ik schrijf in het ticket: "Opgelost - Geoptimaliseerde systeemgeheugenallocatie en achtergrondprocessen gewist." Ze antwoorden: "Wauw, bedankt! Wat was er mis?" Ik antwoord: "Gewoon wat problemen met het beheer van middelen. Het zou nu goed moeten zijn." Ik heb niet gelogen. Ik heb gewoon technische taal gebruikt om te beschrijven "je had veel te veel tabbladen open." Als ik zeg "sluit je tabbladen", voelen ze zich berispt. Als ik zeg "geoptimaliseerde geheugenallocatie", voelen ze zich geholpen. Zelfde resultaat, betere optics. Bovendien zullen ze waarschijnlijk volgende week weer 60 tabbladen openen en opnieuw een ticket indienen. En ik zal het weer "optimaliseren". Dit wordt baanzekerheid genoemd.

Iemand van Financiën vroeg me net om een bestand te herstellen dat ze "per ongeluk" hadden verwijderd. Ik heb de prullenbak gecontroleerd. Niet daar. Ik heb de back-up gecontroleerd. Gevonden. In 2 minuten hersteld. Maar ik heb het ze niet verteld. Ik zei: "Laat me zien wat ik kan doen. Dit kan even duren, aangezien het bestand permanent is verwijderd. Ik moet onze back-uparchieven controleren." Toen ging ik naar de pauzeruimte, haalde koffie en scrolde 20 minuten door mijn telefoon. Kwam terug en stuurde ze het bestand met: "Geluk gehad - vond het in een back-up snapshot van gisteravond. Alles ouder zou veel moeilijker te herstellen zijn geweest." Ze antwoordden: "Je bent een redder in nood! Heel erg bedankt!" Hierom doe ik dit: Als mensen denken dat bestandherstel snel en eenvoudig is, zullen ze onzorgvuldig zijn. Ze zullen dingen verwijderen en gewoon aannemen dat ik ze magisch kan terughalen. Maar als ze denken dat ik door archieven moest graven en "geluk" had, zullen ze de volgende keer voorzichtiger zijn. Bovendien lijk ik nu een held in plaats van iemand die gewoon op "herstellen" heeft geklikt.

Het is 16:30. Iedereen is aan het inpakken. Ze denken dat ze veilig zijn. Ze denken dat de dag voorbij is. Ik besloot een verplichte Windows-update door te voeren. Voor de hele verkoopafdeling. Op dit moment. Ik hoorde de schreeuwen van verderop in de gang. "Schakel je computer niet uit." "Updates zijn voor 12% voltooid." Ze moeten blijven. Ze moeten de percentagebalk in de gaten houden. Waarom deed ik het? Om ze geduld te leren. Om ze te leren hun werk op te slaan. Om ze te leren dat IT de klok beheert. Ik ga nu weg. Mijn machine draait op Linux. Ik update niet. Ik innoveer. Tot morgen.