Birisi dizüstü bilgisayarının neden yavaş çalıştığını soran bir bilet gönderdi. Uzaktan çalışıyorum. Açık 3 Chrome penceresi ve toplamda 60+ sekme var. 5 sekme hariç hepsini kapatıyorum. Bilgisayar artık sorunsuz çalışıyor. Bilete şöyle yazıyorum: "Çözüldü - Optimize edilmiş sistem belleği tahsisi ve arka plan süreçleri temizlendi." Cevap veriyorlar: "Vay, teşekkürler! Ne oldu?" Ben şöyle cevap verdim: "Sadece bazı kaynak yönetimi sorunları. Şimdi iyi olmalı." Yalan söylemedim. Sadece teknik bir dille "çok fazla sekme açıktı" diye tanımladım. "Tablarınızı kapatın" dersem, azarlanmış hissedecekler. "Optimize edilmiş hafıza tahsisi" dersem, kendilerini yardım edilmiş hissederler. Aynı sonuç, daha iyi optikler. Ayrıca, muhtemelen gelecek hafta tekrar 60 sekme açıp başka bir bilet gönderecekler. Ve tekrar "optimize edeceğim". Buna iş güvencesi denir.

Finans'tan biri benden "yanlışlıkla" sildiği bir dosyayı kurtarmamı istedi. Çöpü kontrol ettim. Orada değil. Yedekliği kontrol ettim. Buldum. 2 dakikada geri getirdim. Ama onlara bunu söylemedim. Dedim ki, "Bakalım ne yapabilirim. Bu zaman alabilir çünkü dosya kalıcı olarak silinmişti. Yedek arşivlerimizi kontrol etmem gerekecek." Sonra mola odasına gittim, kahve aldım, telefonumda 20 dakika gezdim. Geri dönüp dosyayı gönderdim: "Şanslıydım - dün gece yedek bir fotoğrafta buldum. Daha eski bir şeyi bulmak çok daha zor olurdu." Cevap verdiler: "Sen bir hayat kurtarıcısın! Çok teşekkür ederim!" İşte bunu neden yapıyorum: İnsanlar dosya kurtarmanın hızlı ve kolay olduğunu düşünürse, dikkatsiz olurlar. Bir şeyleri siliyorlar ve onları geri sihirle geri getirebileceğimi varsayıyorlar. Ama arşivleri karıştırmam gerektiğini ve "şanslı" olduğumu düşünürlerse, bir dahaki sefere daha dikkatli olurlar. Üstelik şimdi sadece "restore et" tuşuna basan biri yerine bir kahraman gibi görünüyorum.

Saat 16:30. Herkes eşyalarını toplamaktadır. Güvende olduklarını düşünüyorlar. Günün bittiğini düşünüyorlar. Zorunlu bir Windows Güncellemesi uygulamaya karar verdim. Tüm satış departmanına. Hemen şimdi. Koridordan çığlıklar duydum. "Bilgisayarını kapatma." "Güncellemeler %12 tamamlandı." Kalmak zorundalar. Yüzde çubuğuna dikkat etmeleri gerekiyor. Neden yaptım? Onlara sabır öğretmek için. Onlara işlerini korumayı öğretmek için. Onlara BT'nin saati kontrol ettiğini öğretmek için. Şimdi gidiyorum. Makinem Linux kullanıyor. Güncelleme yapmıyorum. Yenilik yapıyorum. Yarın görüşürüz.