@shuli_ren tarafından tanımlanan bu görünüşte "çelişki" aslında hiç çelişki değil. Çin, 1) yerel hükümetin aşırı harcamalarından dolayı emlak balonu çöküşünün ve borç artışının ardından yaşanabilir; VE 2) ülke/hükümet yatırımları gayrimenkulden üretime kaydırırken gelişmiş üretim ve otomasyonda büyük teknolojik ilerleme yaşamak. Birinin diğerini engellemek zorunda değil ve aslında da öyle olmadı. Verimlilikteki artış, Çin'deki ortalama işçiler için daha yüksek gelir anlamına gelmedi. Aslında, ekonomi yavaşladığı için nominal ücretler birçok kişi için azaldı. (Reel gelir, deflasyon sonucu artmış olabilir.) Sonuç olarak, iç tüketim zayıf kalıyor. Bu, yeni üretkenlik ve üretimin (iç talepten fazlası) yabancı talep tarafından emilmesi gerektiğinden daha az ithalat ve daha fazla ihracat anlamına gelir. Gerçekten de, net ihracat büyümesi yoluyla büyüme, Çin'in ekonomik zayıflığından çıkma stratejisinin açıkça bir parçasıdır. Ve jeopolitik olarak sorunsuz ve ekonomik olarak daha az dengesiz bir dönemde, bu ideal olabilirdi. Batı enflasyondan muzdarip, Çin deflasyon ihracatı yapıyor. Ne yazık ki, durum böyle değil. Batı ayrıca, buharlaşan orta sınıfı için iyi iş eksikliğinden de muzdarip oluyor. Gerçekten o kadar karmaşık değil. Sadece sıfır toplamlı bir oyun. Bu yüzden farklılıklar uzlaştırılamaz ve çatışmalar kaçınılmaz olabilir.