Merkury, najszybsza wewnętrzna planeta, jest uwięziony w rzadkiej 3:2 rezonansie obrotowo-orbitalnym z Słońcem: obraca się dokładnie trzy razy wokół własnej osi na każde dwa obiegi wokół naszej gwiazdy. To osobliwe sprzężenie—w połączeniu z wysoce ekscentryczną (wydłużoną) orbitą Merkurego—tworzy jeden z najdziwniejszych "dni" w Układzie Słonecznym. Pełny dzień słoneczny na Merkurym—od jednego wschodu słońca do następnego—rozciąga się na około 176 dni ziemskich, co jest ponad dwa razy dłużej niż jego orbitalny rok wynoszący około 88 dni ziemskich. Tymczasem okres rotacji siderealnej planety (jedno obrotowe względem gwiazd) wynosi około 59 dni ziemskich. Rezonans wynika z potężnych sił pływowych Słońca działających na nienaaturalny kształt Merkurego i jego ekscentryczną ścieżkę, która dramatycznie zmienia jego odległość od Słońca. Te pływy rozpraszały energię rotacyjną przez miliardy lat, aż planeta osiedliła się w tym stabilnym 3:2 "zablokowaniu" zamiast bardziej powszechnej 1:1 synchronizacji rotacji, którą można zaobserwować na wielu księżycach. Ten dziwaczny rytm głęboko kształtuje środowisko powierzchniowe Merkurego. Podczas przedłużonego dnia (do 88 dni ziemskich w niektórych miejscach) Słońce przypala teren do wrzących temperatur przekraczających 430 °C (około 800 °F). Następnie, równie długie noce obniżają temperatury poniżej −170 °C (−280 °F), powodując gwałtowne rozszerzanie i kurczenie się, które pęka skały i wpływa na geologię długoterminową. Ekstremalny cykl dnia i nocy wpływa również na lotne substancje, pozwalając im migrować po powierzchni. Co niezwykłe, mimo że krąży tak blisko Słońca, Merkury skrywa lód wodny—uwięziony w trwale zacienionych kraterach w pobliżu biegunów, gdzie światło słoneczne nigdy nie dociera z powodu prawie zerowego nachylenia osi planety. Dane z misji MESSENGER NASA (która krążyła od 2011 do 2015 roku) potwierdziły jasne osady radarowo-odblaskowe jako lód wodny, często zakopane pod ciemną warstwą izolacyjną w nieco cieplejszych miejscach, z czystszym odsłoniętym lodem w najzimniejszych regionach. Te odkrycia ujawniają, jak dynamika orbitalna i blokada pływowa mogą zachować lotne substancje nawet na najgorętszych skalistych światach. Rezonans 3:2 Merkurego łączy zatem jego mechanikę orbitalną, ekstremalny klimat, chemię powierzchniową i nieoczekiwane wskazówki dotyczące możliwości zamieszkania—oferując cenne lekcje dla zrozumienia bliskich skalistych egzoplanet wokół innych gwiazd, z których wiele może zmagać się z podobnymi stanami rezonansowymi i dzikimi wahaniami temperatur.