Kwazary rzeczywiście emitują niesamowite ilości energii — mówimy o jednych z najbardziej ekstremalnych obiektów w całym wszechświecie! To nie są zwykłe gwiazdy; kwazary są zasilane przez supermasywne czarne dziury (miliony do dziesiątek miliardów mas Słońca) w centrach odległych galaktyk. Gdy ogromne ilości gazu, pyłu, a nawet gwiazd opadają w kierunku czarnej dziury, tworzą supergorący dysk akrecyjny, który spiraluje niemal z prędkością światła. Tarcie i pola magnetyczne przekształcają energię grawitacyjną w promieniowanie w całym elektromagnetycznym spektrum — od fal radiowych po promieniowanie gamma. Efekt? Kwazar może świecić setki do tysięcy razy jaśniej niż cała jego galaktyka macierzysta, która może zawierać setki miliardów gwiazd. Malutkie jądro kwazara (często tylko o średnicy dni świetlnych do lat świetlnych) całkowicie przyćmiewa wszystkie gwiazdy w galaktyce razem wzięte, co sprawia, że galaktyka macierzysta jest w wielu przypadkach trudna do wykrycia. Aby zobrazować te liczby: Typowy kwazar, taki jak 3C 273 (jeden z najbliższych i najlepiej zbadanych), jest około 4 biliony (4 × 10¹²) razy jaśniejszy niż Słońce. Wiele kwazarów osiąga dziesiątki do setek bilionów jasności słonecznej. Aktualny rekordzista, kwazar J0529-4351 (odkryty/potwierdzony w 2024 roku), emituje ponad 500 bilionów razy jasności Słońca — a zasilany jest przez czarną dziurę pożerającą równowartość jednego Słońca materiału każdego dnia! Inne potwory, takie jak TON 618, osiągają około 140 bilionów jasności słonecznej. Twoje "bilion razy jaśniej niż Słońce" jest trafne — a dla najjaśniejszych z nich, to setki bilionów! Dlatego, z miliardów lat świetlnych, wciąż wydają się być jasnymi punktowymi źródłami, jak superluminacyjne "gwiazdy" w naszych teleskopach. Niesamowite, prawda? Te bestie były znacznie bardziej powszechne we wczesnym wszechświecie (gdy galaktyki były chaotyczne i pełne gazu, aby je karmić), a w zasadzie są kosmicznymi reflektorami ujawniającymi gwałtowną młodość galaktyk.