Alex Honnold kan zich geen fouten veroorloven. Er is niet veel anders dat een niveau van voortdurende concentratie vereist zoals free soloing. Als hij valt, sterft hij bijna zeker. Dat was zeker waar toen hij vanavond live op Netflix de Taipei 101 wolkenkrabber beklom. Wat fascinerend is, is dat Honnold niet denkt als hij aan de wand hangt. Hij voelt. Toen ik Honnold interviewde voor "The Way of Excellence," vertelde hij me dat wanneer hij zich voorbereidt op een uitdagende klim, hij tijd besteedt aan "visualiseren hoe de hele ervaring zal aanvoelen, hoe specifieke secties aan zullen voelen, en zelfs hoe individuele bewegingen aan zullen voelen." Hij weet dat wanneer hij op de rotswand van een torenhoge berg (of een 1.670 voet hoge wolkenkrabber) is, te veel denken hem in de problemen zal brengen. Dus oefent hij hoe de klim zou moeten aanvoelen. Het is niet alleen Honnold. Onderzoek toont aan dat de beste manier om iets te leren is om te voelen hoe het is om het goed en verkeerd te doen. Je voelt de perfecte golfslag, zwemslag, hardloopstap of tennisserve. Je voelt de toetsen op de piano of de snaren op de gitaar. Je voelt wanneer het schilderij of het nummer precies goed is. Chirurgen, rechtbankadvocaten, handelaren, beeldhouwers, coaches en opvoeders hebben me allemaal een versie van hetzelfde verteld: Denken kan een belangrijk deel zijn van wat ze doen, maar wanneer ze op hun best zijn, zijn het hun gevoelens die de hoofdrol spelen en hen naar topprestaties leiden. Onderzoek ondersteunt dit. De socioloog Richard Sennett is bekend om zijn werk over ambachtslieden. Hij bedacht de term "gecontextualiseerde cognitie" om te beschrijven hoe beter iemand wordt in een activiteit, hoe minder ze met hun hoofd denken en hoe meer ze (en voelen) met hun hele wezen denken. "Wanneer we ons richten op het maken van een fysiek object, of het bespelen van een muziekinstrument, is ons concentratieniveau voornamelijk zelfgericht," concludeerde hij. Exhibit A van gecontextualiseerde cognitie: ...