dempsey's "schelling point companies" stuk is het beste kader dat ik heb gezien voor hoe het perceptiespel daadwerkelijk werkt in opkomende technologiecategorieën. sommige bedrijven concurreren niet op product. ze concurreren op het worden van het 'focal point' voor een ideologie. palantir voor overheids-technologie, anduril voor defensie, openai voor llms. je hoort over de categorie, je denkt aan hen. dat is de gracht. niet technologie - maar leesbaarheid. ik hou ook van het concept van P/R-ratio > perceptie-naar-realiteit. dat is de delta tussen wat mensen geloven dat je zult worden en wat je daadwerkelijk bent. hoge P/R geeft je tijd, talent, kapitaal. de faaltoestanden zijn echter leerzaam. wanneer een schelling point bedrijf implodeert, sterft het niet gewoon. het vergiftigt de put voor de hele categorie. het meest interessante deel: wat gebeurt er wanneer een gehypte categorie geen 'legitieme activa' heeft om te kopen? markten vullen de leegte. hij noemt deze "receptacles" voor speculatie. bedrijven die puur bestaan om kapitaal te absorberen dat op zoek is naar blootstelling aan een thema. gewoon schepen voor geloof, man. zoals bittensor voor crypto x AI - het werd het schelling point voor "gedecentraliseerde ai" niet vanwege technische merites maar omdat het leesbaar was als een pure speler. toen die leesbaarheid afbrak, vluchtte het kapitaal naar andere schepen. GOAT, ai16z, zerebro. miljarden in FDV verdampte weken later. de receptacle barstte en de speculatie... sloshed gewoon naar de volgende. maar de echte vraag waar hij omheen draait: kun je bedrijven bouwen waar perceptie en realiteit niet fundamenteel van elkaar zijn losgekoppeld? waar het mechanisme voor het accumuleren van geloof ook de voorwaarden genereert om het waar te maken? hyperstitions