Kosmiczny drapieżnik zamrożony w czasie — przynajmniej tak się wydaje! W tym zapierającym dech w piersiach zbliżeniu uchwyconym przez kamerę Dark Energy na teleskopie Víctor M. Blanco o średnicy 4 metrów w Obserwatorium Cerro Tololo Inter-American (CTIO/NOIRLab), ciemny, zakurzony globul kometarny CG 4 — nazywany "Ręką Boga" — wyłania się jak potworna, otwarta paszcza, szczęki szeroko otwarte, jakby miała pochłonąć smukłą, spiralną galaktykę ESO 257-19 (znaną również jako PGC 21338) w całości. Iluzja jest doskonała: ten cieniutki "łeb" (gęsty węzeł gazu i pyłu o średnicy około 1,5 roku świetlnego) i jego ciągnący się, słaby ogon rozciągający się na około 8 lat świetlnych wydają się gotowe, by ugryźć bezbronną galaktykę prosto w "usta". To czysta kosmiczna dramatyzacja — upiorna ręka sięgająca przez pustkę, gotowa pożreć odległy wszechświat wyspowy. Ale oto szokująca prawda: to czysta sztuczka perspektywy. CG 4 czai się znacznie bliżej w naszej Drodze Mlecznej, około 1300 lat świetlnych stąd w konstelacji Puppis, schowane w rozległej mgławicy Gum. A galaktyka spiralna ESO 257-19? To zupełnie inna bestia, pędząca w odległości ponad 100 milionów lat świetlnych — gigant w tle, uchwycony w niezwykle szczęśliwej linii widzenia z globulą na pierwszym planie. Żaden międzygwiezdny atak na przekąski się tutaj nie odbywa; dzieli je niewyobrażalna odległość. CG 4 to fascynujący relikt: globula Bok uformowana w swój upiorny kometarny kształt przez silne promieniowanie ultrafioletowe i wiatry gwiazdowe z pobliskich gorących, masywnych gwiazd. Te siły zdzierają lżejszy materiał, pozostawiając gęsty rdzeń wskazujący w przeciwną stronę jak ogon — klasyczna globula kometarna. Ukryte wewnątrz tej zakurzonej głowy mogą być nasiona przyszłych gwiazd, cicho zapadające się pod wpływem własnej grawitacji. Ten oszałamiający obraz to nie tylko uczta dla oczu — to przypomnienie, jak głębokość i przypadkowe ustawienie tworzą niektóre z najbardziej surrealistycznych iluzji optycznych we wszechświecie. To, co wygląda jak nieuchronna kosmiczna rzeź, to w rzeczywistości dwa niepowiązane obiekty, oddzielone ogromnymi epokami przestrzeni, idealnie nałożone w naszym widoku. Piękne kłamstwo opowiedziane przez światło i CTIO/NOIRLab/DOE/NSF/AURA; Przetwarzanie obrazu: T.A. Rector (Uniwersytet Alaski Anchorage), D. de Martin & M.