„W ciągu ostatnich kilku lat czułam się jak stara młoda osoba” – pisze Emily Gould, która w październiku skończyła 44 lata. „To uczucie wydaje się dość powszechne w moim pokoleniu. Starszym millenialsom i osobom z granicy pokolenia X znacznie trudniej jest osiągnąć status zawodowy, jaki mieli nasi rodzice w naszym wieku. Wiele osób żyje bez finansowej poduszki bezpieczeństwa, co sprawia, że pozostajemy młodzi w sposób „meble z ulicy”. Możliwe jest również, choć kosztowne, abyśmy wyglądali znacznie młodziej niż nasi rodzice w naszym wieku dzięki Botoxowi, wypełniaczom i tym czerwonym maskom LED, które sprawiają, że wyglądasz jak przerażający robot.” A ona mówi: „Świat naprawdę nie traktuje nas już jak starych ludzi.” Ale Gould wiedziała, że wciąż zmierza w kierunku wieku przełomowego: klifu. W zeszłym sierpniu Uniwersytet Stanforda opublikował szeroko dyskutowane badanie „nieliniowego starzenia się”, które zdaje się potwierdzać coś, co, jak pisze Gould, „już w pewnym sensie wiedzieliśmy”. „Są pewne lata w życiu, kiedy starzenie się uderza nas mocno i przesuwa nas do przodu z hiperszybkością.” Czterdzieści cztery lata to był pierwszy z tych lat. Sześćdziesiąt to następne. Dr Michael Snyder, główny autor badania, powiedział Gould, że wierzy, iż te klify starzenia się mogą być zmienne – że ludzie mogą być w stanie je opóźnić lub poprawić swoje wyniki, chociaż dane jeszcze tego nie potwierdzają. Jego zdanie pasuje do ortodoksji naszych czasów: że nasze zdrowie jest elastyczne, że wszystko jest możliwe, jeśli tylko poszukamy, jeśli zbadamy, jeśli spróbujemy. Starzenie się jest powszechnie rozumiane w naszej kulturze jako problem do rozwiązania, a nie jako naturalny i nieunikniony proces fizyczny. Ale czy naprawdę możemy uciec przed tym, co nadchodzi? Gould relacjonuje nowe klify starzenia się – i czy możemy, lub powinniśmy, walczyć, aby je opóźnić: