Ubóstwo obwiniane jest za najgorsze skutki społeczne—ale nie jest prawdziwym winowajcą. Kiedy psychologowie rozwojowi badają wyniki dzieciństwa—takie jak wskaźniki ukończenia szkoły, nadużywanie substancji, prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu i uwięzienie—uważnie przyglądają się temu, co przewiduje te wyniki w późniejszym życiu. Jedną z zmiennych, które często badają, jest surowość dzieciństwa, która zasadniczo oznacza dorastanie w gospodarstwie domowym o niskich dochodach. Innymi słowy, jak uboga była rodzina. Jednak wiele badań wykazuje, że związek między dochodem rodziny a tymi późniejszymi wynikami jest zaskakująco słaby. W niektórych przypadkach istnieje tylko niewielka korelacja; w innych nie ma żadnego znaczącego połączenia. W przeciwieństwie do tego, badacze badają również inny czynnik: niestabilność lub nieprzewidywalność dzieciństwa. Mierzy się to za pomocą wskaźników, takich jak to, jak często dziecko zmieniało miejsce zamieszkania, ilu romantycznych partnerów miało główne opiekun, oraz jak dużo codziennej niepewności charakteryzowało życie dziecka. Tutaj wyniki są znacznie bardziej spójne. Niestabilność dzieciństwa wykazuje silne powiązanie z negatywnymi wynikami w późniejszym życiu—efekty, które są uważane za duże według standardów tych badań. Kluczowe jest to, że nawet gdy badacze statystycznie kontrolują dochód rodziny, wczesna niestabilność pozostaje potężnym predyktorem uwięzienia, nadużywania substancji i innych niekorzystnych wyników.