In 1500 begon de mensheid het grootste natuurlijke experiment in de geschiedenis. Schepen staken oceanen over. Rijken breidden zich uit. Hele continenten werden opnieuw bevolkt. Europeanen vestigden zich in de Amerika's, Australië en Nieuw-Zeeland—en brachten niet alleen vlaggen en grenzen mee, maar ook vaardigheden, normen, technologieën en manieren om de samenleving te organiseren. Al eeuwenlang hebben we gedebatteerd over waarom sommige landen rijk werden terwijl andere arm bleven. Was het vruchtbare grond? Klimaat? Natuurlijke hulpbronnen? Of iets diepers? Deze massamigratie biedt ons een zeldzame manier om de vraag te testen. Als de plaats het belangrijkst was, zou de Nieuwe Wereld nog steeds arm moeten zijn—de bodem, het klimaat en de geografie zijn niet veranderd. Als de mensen het belangrijkst waren, zou welvaart de bevolkingen moeten volgen, waar ze ook heen gaan. De gegevens zijn ondubbelzinnig. Hoe rijk een land vandaag is, hangt veel meer af van hoe technologisch geavanceerd zijn genetische voorouders waren in 1500 (r = 0.7) dan van hoe technologisch geavanceerd de plaats zelf was (r = 0.4). Dat is waarom de Verenigde Staten, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland—onder de minst technologisch geavanceerde plaatsen in 1500—nu tot de rijkste ter wereld behoren. Hun geografie is niet verbeterd; hun menselijke kapitaal wel. De mensen maken het land, kies je mensen wijs.