"De mogelijkheden van oneindig geduld" Gisteren heb ik de meest praktische AI-toepassing gezien tijdens een rit met een taxi-app. De chauffeur was de hele rit in gesprek met Doubao via spraak, waarin hij vertelde over zijn huurconflicten met de verhuurder en de makelaar, waaronder lekkende muren, het ontbreken van facturen, en dat hij uit de eigenaren-groep was gezet, enzovoort. Hij wilde zijn rechten verdedigen, en Doubao gaf hem advies: eerst bellen - als er niet wordt opgenomen, een schriftelijke kennisgeving - hoe een WeChat-bericht te schrijven, hoe een EMS-mail te versturen. Terwijl ik deed alsof ik sliep, dacht ik na over het gesprek tussen deze man en de AI. De taal van de chauffeur vertoonde duidelijke kenmerken van een lage cognitieve capaciteit (🙏): gedomineerd door klachten en gevoelens van onrecht, inconsistent in zijn verhaal, details die steeds veranderden, en een onduidelijk doel (hij wilde zijn rechten verdedigen, was bang voor gedoe, was niet tevreden, wilde een privé-oplossing)... Zij zijn eigenlijk de mensen die het meest hulp nodig hebben, maar tegelijkertijd zijn ze ook de meest "niet-advies-ontvankelijke". Aan de ene kant hebben ze een gebrek aan vertrouwen in autoriteit (advocaten zijn duur, makelaars zijn oplichters, platforms zijn onbetrouwbaar), aan de andere kant zijn ze bang om beslissingen te nemen, en ze hopen het meest dat iemand anders voor hen beslist. AI zou wel eens de meest geschikte kunnen zijn voor het bieden van gedecentraliseerde kennisdiensten: geen ongeduld van advocaten, geen belangenconflicten van makelaars, en een rijkere professionele kennisbasis - een oneindig geduldige neutrale kennisassistent. Maar de "laatste kilometer" die AI nog niet kan overbruggen, heeft te maken met de verantwoordelijkheidsdrager - AI heeft geen drijfkracht, neemt geen gevolgen op zich, dwingt geen actie af, en kan geen acties vervangen - daarom kan het geen rechtvaardige autoriteit zijn. Het is mogelijk dat AI uiteindelijk effectief in staat stelt aan degenen die al graag de leiding nemen, zoals grote broers met brede sociale netwerken, of nieuwe informatie-intermediaire rollen creëert. Als ik een grove classificatie zou maken, als er maar twee soorten AI-producten in de wereld zouden overleven, zou de ene zeker de slimste zijn, die de efficiëntie voor hoog cognitieve groepen verhoogt, en de andere zou de meest geduldige moeten zijn, zonder de vloek van vooroordelen en kennis, die de psychologische druk van besluitvorming voor laag cognitieve groepen verlicht en emotionele lasten verlicht. Als we de tweede willen maken, stel ik me een AI voor in de stijl van Bao Qingtian die zou moeten zijn: 1) alleen 1-2 suggesties geven; 2) op het niveau van een basisschoolleerling spreken; 3) veel emotionele geruststelling bieden (maar niet de meest domme "ik begrijp je"); 4) durven oordelen en advies geven; 5) weten wanneer ze moeten zwijgen en de verantwoordelijkheid naar de echte wereld moeten verleggen.