Een onderzoeker die geen productmanager wil zijn, is geen goede MKT Na de overstap naar MKT moet je vaak met product, techniek en design omgaan. Tijdens vergaderingen zeggen mensen vaak: "Vanuit het perspectief van product/techniek/design/MKT, is deze functie xxx". Ik ben niet zeker van de legitimiteit van deze rolindeling (moet je echt aannemen dat de suggesties van iemand die je niet kent altijd logisch zijn, alleen omdat hij of zij uit een afdeling komt waar ik niet ben?), dus besloot ik te begrijpen wat de beste productmanagers/programmeurs/ontwerpers denken. Ik heb eerst het boekje "De productvisie achter WeChat" gelezen, waarin Zhang Xiaolong tijdens een interne lezing acht uur lang sprak. Dit is natuurlijk de visie van Chinezen op sociale producten (in Silicon Valley is het niet gebruikelijk om boeken te schrijven, later zal ik enkele podcasts/tweets delen), en ik heb enkele indrukwekkende punten genoteerd. 1. Productmanagers moeten systemen en regels opzetten zoals God, en de groep in staat stellen om zichzelf in het systeem te evolueren - zelf-evolutie is de sleutel. 2. Producten moeten een omgeving creëren die bepaalt hoe gebruikers reageren; gebruikers worden aangetrokken door de omgeving die je creëert - axiom creëerde een ultieme pvp-omgeving, gmgn creëerde een omgeving voor het vangen van boeven op de blockchain, bn wallet creëerde een omgeving rond bsc. 3. Hecht waarde aan de drijfveren van mode/emotionele voldoening; de angst om achter te blijven is sterk en overtreft vaak de wens om geld te besparen of gebruiksvriendelijke tools - ct had een tijdlang de trend om labels (subaccounts) te gebruiken, wat niet zonder mijn invloed was, omdat het destijds veel marketingbudget voor het project bespaarde. 4. Luister niet naar de persoonlijke behoeften van productmanagers; ze worden getraind om rationeel te zijn en denken op een andere manier. De echte gebruikers zijn misschien ver van ons verwijderd, niet de mensen om ons heen. - De meeste gebruikers van perp dex zijn geen Chinezen. 5. Behoeften komen niet uit onderzoek, strategische analyses, discussies of wat concurrenten doen. Het begrip van de toekomst is belangrijker dan het begrijpen van de huidige behoeften. - Dit niveau is te hoog, daar moet ik nog over nadenken. 6. De kenmerken van de nieuwe versie worden pas op het laatste moment beslist - maar dat betekent niet dat je pas op het laatste moment begint na te denken. 7. Sommige producten lijken alleen geschikt voor beginners/jongere gebruikers, wat kan komen door een gebrek aan professionaliteit. Zelfs als je je richt op beginners/jongere gebruikers, moet het professioneel zijn; dat zijn twee verschillende dingen - hahahahahahahahahahahahaha. 8. Een creatief werk kan sommige utilitaire producten en copycats overtreffen, omdat creaties naar perfectie verlangen. - 🙏

"De mogelijkheden van oneindig geduld" Gisteren heb ik de meest praktische AI-toepassing gezien tijdens een rit met een taxi-app. De chauffeur was de hele rit in gesprek met Doubao via spraak, waarin hij vertelde over zijn huurconflicten met de verhuurder en de makelaar, waaronder lekkende muren, het ontbreken van facturen, en dat hij uit de eigenaren-groep was gezet, enzovoort. Hij wilde zijn rechten verdedigen, en Doubao gaf hem advies: eerst bellen - als er niet wordt opgenomen, een schriftelijke kennisgeving - hoe een WeChat-bericht te schrijven, hoe een EMS-mail te versturen. Terwijl ik deed alsof ik sliep, dacht ik na over het gesprek tussen deze man en de AI. De taal van de chauffeur vertoonde duidelijke kenmerken van een lage cognitieve capaciteit (🙏): gedomineerd door klachten en gevoelens van onrecht, inconsistent in zijn verhaal, details die steeds veranderden, en een onduidelijk doel (hij wilde zijn rechten verdedigen, was bang voor gedoe, was niet tevreden, wilde een privé-oplossing)... Zij zijn eigenlijk de mensen die het meest hulp nodig hebben, maar tegelijkertijd zijn ze ook de meest "niet-advies-ontvankelijke". Aan de ene kant hebben ze een gebrek aan vertrouwen in autoriteit (advocaten zijn duur, makelaars zijn oplichters, platforms zijn onbetrouwbaar), aan de andere kant zijn ze bang om beslissingen te nemen, en ze hopen het meest dat iemand anders voor hen beslist. AI zou wel eens de meest geschikte kunnen zijn voor het bieden van gedecentraliseerde kennisdiensten: geen ongeduld van advocaten, geen belangenconflicten van makelaars, en een rijkere professionele kennisbasis - een oneindig geduldige neutrale kennisassistent. Maar de "laatste kilometer" die AI nog niet kan overbruggen, heeft te maken met de verantwoordelijkheidsdrager - AI heeft geen drijfkracht, neemt geen gevolgen op zich, dwingt geen actie af, en kan geen acties vervangen - daarom kan het geen rechtvaardige autoriteit zijn. Het is mogelijk dat AI uiteindelijk effectief in staat stelt aan degenen die al graag de leiding nemen, zoals grote broers met brede sociale netwerken, of nieuwe informatie-intermediaire rollen creëert. Als ik een grove classificatie zou maken, als er maar twee soorten AI-producten in de wereld zouden overleven, zou de ene zeker de slimste zijn, die de efficiëntie voor hoog cognitieve groepen verhoogt, en de andere zou de meest geduldige moeten zijn, zonder de vloek van vooroordelen en kennis, die de psychologische druk van besluitvorming voor laag cognitieve groepen verlicht en emotionele lasten verlicht. Als we de tweede willen maken, stel ik me een AI voor in de stijl van Bao Qingtian die zou moeten zijn: 1) alleen 1-2 suggesties geven; 2) op het niveau van een basisschoolleerling spreken; 3) veel emotionele geruststelling bieden (maar niet de meest domme "ik begrijp je"); 4) durven oordelen en advies geven; 5) weten wanneer ze moeten zwijgen en de verantwoordelijkheid naar de echte wereld moeten verleggen.

het enige wat ik weet is dat de geschiedenis de voorzichtigen niet herinnert