De boekenclub van mijn vrouw komt morgenavond bij ons thuis bijeen. Ze vroeg me om "ervoor te zorgen dat de wifi echt goed werkt, omdat Sarah altijd klaagt." Onze wifi werkt prima, dat weet ik omdat het goed werkt voor mij, mijn vrouw en iedereen. Sarah gebruikt een iPhone XR uit 2019 en ze weigert deze te updaten. Maar ik kan dat niet tegen mijn vrouw zeggen, want dan ben ik "excuses aan het maken" en "niet ondersteunend." Dus zei ik dat ik het netwerk voor morgen zou "optimaliseren". Wat ik eigenlijk ga doen: niets. De wifi is prima. Maar morgenochtend zal ik de router opnieuw opstarten, wat 90 seconden duurt en in wezen niets doet. Dan, wanneer Sarah onvermijdelijk klaagt over de connectiviteit, kan ik zeggen: "Ik heb het systeem vanmorgen geoptimaliseerd. Het kan een compatibiliteitsprobleem met je apparaat zijn." Mijn vrouw zal denken dat ik mijn best heb gedaan. Sarah zal haar telefoon de schuld geven in plaats van onze wifi. Ik heb in wezen niets gedaan, maar iedereen zal tevreden zijn. Technische ondersteuning thuis is net als technische ondersteuning op het werk lol.

Mijn vrouw vroeg me net of ik "klaar ben met werken" omdat haar zus wil FaceTimen. Ik zei: "Ja, de upgrade is klaar. Alles is nu stabiel." Ik heb de hele dag geen enkel werk systeem bekeken. Ik heb 4 uur Elden Ring gespeeld. Maar ik zorgde ervoor dat mijn laptop open op mijn bureau stond met een terminalvenster zichtbaar. Gewoon een zwart scherm met groene tekst die scrolt. Ziet er heel officieel uit. Het draait eigenlijk gewoon ping google op herhaling. Maar voor iedereen die even kijkt, lijkt het alsof ik iets kritieks aan het monitoren ben. We gingen FaceTimen met haar zus. Ze vroeg waar ik vandaag aan werkte. Ik zei: "Gewoon wat onderhoud aan de backend infrastructuur. Niets spannends." Ze zei: "Je werkt te hard." Ik knikte plechtig. "Iemand moet de lichten aanhouden." Mijn vrouw kneep in mijn hand. Ze denkt dat ik toegewijd ben. De waarheid? Ik heb sinds donderdagmiddag niets werkgerelateerd gedaan. Maar de schijn van werk is belangrijker dan het werk zelf. En het beste aan IT? Niemand weet eigenlijk wat je doet, dus ze gaan er gewoon van uit dat je iets belangrijks doet. Legacy building gaat niet om wat je bereikt. Het gaat om wat mensen denken dat je bereikt.

Een van de VP's heeft me net een phishing-e-mail doorgestuurd en vroeg of deze legitiem is. De e-mail zei: "Uw Microsoft-account is gecompromitteerd. Klik hier om uw identiteit te verifiëren." De link ging naar "micros0ft-secure-login(dot)net" (let op de nul in plaats van de O). Ik antwoordde: "Dit is een geavanceerde spear-phishingpoging met gebruik van domeinspoofing. Ik heb dit doorgegeven aan ons Security Operations-team voor dreigingsanalyse. Verwijder de e-mail alstublieft en klik niet op links." Er is geen Security Operations-team. Het ben ik gewoon. Maar ik heb de e-mail doorgestuurd naar het phishing-rapportadres van Microsoft, het als afgehandeld gemarkeerd in ons ticketsysteem, en een herinnering naar het hele bedrijf gestuurd over "verhoogde phishingactiviteit in Q1." De VP antwoordde en bedankte me voor mijn "waakzaamheid" en "snelle reactie." Het hele proces kostte me 3 minuten. Maar door zinnen te gebruiken zoals "geavanceerd" en "dreigingsanalyse," heb ik een basis phishing-e-mail omgevormd tot een bijna-crisis die ik heroïsch heb onderschept. Beveiliging gaat niet om het voorkomen van problemen. Het gaat erom ervoor te zorgen dat iedereen weet dat je ze hebt voorkomen.