Geniş spektrumlu antivirallere veya insanları aynı anda birçok virüse karşı koruyan ilaçlara daha fazla yatırım yapmamız gerekiyor. Ne yazık ki, bunu yapmak zor! Örneğin, sadece 60'tan fazla adenovürüs türü vardır ve her biri benzersiz proteinler taşır. Tüm bunları engelleyen bir antiviral tasarlamak çok zordur. O zaman, ilaç tasarlamak yerine, fiziği kullansak ne olurdu? Sonuçta, her virüs insan hücresine "bastırarak" veya "iterek" girer. Eğer hücre bu fiziksel güçleri algılayabiliyor ve bir şekilde direnç tetiklemek için kullanabilirse, belki daha evrensel antiviral ilaçlar geliştirebiliriz. Yeni bir makale bu olasılığı ima ediyor ve bu, daha önce yapılmış tuhaf bir keşiften kaynaklanıyor. Birkaç yıl önce, bilim insanları insan hücrelerini düşük yoğunlukta yetiştirip onları virüslerle enfekte etti. Bunu yaptıklarında, her hücre büyük miktarda virüs üretti; kolayca enfekte oluyorlardı. Ancak bu deney yüksek yoğunlukta yetiştirilen hücrelerle tekrarlandığında, her hücre (ortalama) çok daha az virüs üretti. Bu "kalabalıklık" viral çoğaltmayı engelliyordu. Bu bilim insanları, Piezo1 adı verilen bir proteinin de dahil olabileceğini öne sürdüler. Piezo1, mekanik olarak hassas bir kalsiyum kanalıdır. Aktivasyon sırasında (titreşimler, dokunuş veya küçük moleküllerle) açılır ve kalsiyumun hücreye akmasına izin verir. Bu kalsiyum akışı hücre zarının sertleşmesine neden olur, ancak bunun mekanizması net değildir. Bu yeni makale için Çinli bilim insanları insan hücrelerini düşük veya yüksek yoğunlukta yetiştirdi, onları birçok farklı virüsle enfekte etti ve Piezo1'in etkisini inceledi. Yüksek yoğunlukta hücreler yetiştirip Piezo1'i etkisiz hale getirdiklerinde, her hücre daha fazla virüs üretti. Benzer şekilde, hücreler düşük yoğunlukta yetiştirilip virüslerle enfekte edildiğinde, bir tabakta sallanırken enfeksiyona karşı daha dirençli hale geldiler. Bu etki, Piezo1 silindiğinde ortadan kalktı. Benzer şekilde, yazarlar HEK293T hücrede Piezo1'i aşırı eksprese ettiğinde, viral çoğaltmayı (yaklaşık 10 kat) bastırmıştır. Bu etki, başka bir mekanik duyarlı iyon kanalı olan Piezo2'de gözlemlenmemiştir. Araştırmacılar bu etkiyi simüle etmek için Piezo1 agonistlerini kullandılar. Yoda1 adı verilen küçük bir molekül, Piezo1'i bağlayır ve aktive eder. Yoda1 ile hücrelerin tedavisi, insan hücrelerindeki viral titrerleri 10-100 kat azaltmıştır. Araştırmacılar ayrıca fareleri çeşitli virüslerin (enterovirüsler, coxsackievirus, grip A) ölümcül dozlarıyla enfekte etti, hayvanları Yoda1 (veya kontrol grupları) ile tedavi etti ve tedavi edilen farelerin hayatta kalma olasılığının daha yüksek olduğunu buldu. Bu çalışma ilginç ama aynı zamanda kusurlu. Birincisi, Piezo1 ile viral direnci > arasındaki moleküler mekanizma açıklanmamıştır. Bunun zar sertleşmesiyle ilgili olduğunu düşünüyorlar, ama kimse Piezo1'in aktivasyonunun bunu nasıl tetiklediğini bilmiyor. Bir diğer sorun ise yöntemlerdir. Bir deneyde, araştırmacılar fareleri virüslerle enfekte etti ve sonra küçük platformlarda salladı. Bu, görünüşe göre direnişlerini artırdı. Ama bilim insanları yöntemi, platformların nasıl göründüğünü ya da cihaz ayarlarının ne olduğunu asla açıklamazlar. Her şey biraz belirsiz ve inanması zor. Yine de, geniş spektrumlu terapiler oluşturmak için "evrensel" veya fiziksel mekanizmalar aramak heyecan verici. Tek bir patojeni hedef alan küçük moleküller yapmak yerine, daha geniş kontrol uygulayacak birleştirici, biyofiziksel prensipler üzerinde düşünmeliyiz.