Potrzebujemy więcej inwestycji w leki przeciwwirusowe o szerokim zakresie działania, czyli leki, które bronią ludzi przed wieloma wirusami jednocześnie. Niestety, jest to trudne do zrealizowania! Istnieje ponad 60 typów adenowirusa, na przykład, z których każdy ma unikalne białka. Zaprojektowanie leku przeciwwirusowego, który blokuje wszystkie z nich, jest bardzo trudne. Zamiast projektować leki, co jeśli wykorzystamy fizykę? W końcu każdy wirus wchodzi do komórki ludzkiej, "naciskając" lub "popychając" ją. Jeśli komórka może wyczuć te siły fizyczne i w jakiś sposób wykorzystać je do wywołania oporu, to być może moglibyśmy opracować bardziej uniwersalne leki przeciwwirusowe. Nowy artykuł sugeruje tę możliwość, a jego źródłem jest dziwne odkrycie, które miało miejsce wcześniej. Kilka lat temu naukowcy hodowali komórki ludzkie w niskich gęstościach i infekowali je wirusami. Kiedy to robili, każda komórka produkowała duże ilości wirusa; były łatwo zakażane. Kiedy ten eksperyment powtórzono z komórkami hodowanymi w wysokiej gęstości, każda komórka (średnio) produkowała znacznie mniej wirusa. Coś z tym "tłoczeniem" blokowało replikację wirusa. Naukowcy spekulowali, że białko zwane Piezo1 może być zaangażowane. Piezo1 to mechanicznie wrażliwy kanał wapniowy. Po aktywacji (wibracjami, dotykiem lub małymi cząsteczkami) otwiera się, pozwalając wapniowi wlać się do komórki. Ten napływ wapnia powoduje, że błona komórkowa sztywnieje, chociaż mechanizm tego zjawiska nie jest jasny. W tym nowym artykule chińscy naukowcy hodowali komórki ludzkie w niskich lub wysokich gęstościach, infekowali je wieloma różnymi wirusami i badali zaangażowanie Piezo1. Kiedy hodowali komórki w wysokiej gęstości, ale wyłączali Piezo1, każda komórka produkowała więcej wirusów. Podobnie, gdy komórki były hodowane w niskiej gęstości i infekowane wirusami, podczas gdy były wstrząsane na płytce, stawały się bardziej odporne na infekcję. Ten efekt zniknął, gdy Piezo1 został usunięty. Podobnie, gdy autorzy nadekspresowali Piezo1 w komórkach HEK293T, hamowało to replikację wirusa (o około 10 razy). Ten efekt nie został zaobserwowany w przypadku Piezo2, innego mechanosensytywnego kanału jonowego. Następnie badacze użyli agonistów Piezo1, aby zasymulować ten efekt. Mała cząsteczka, zwana Yoda1, wiąże się i aktywuje Piezo1. Leczenie komórek Yoda1 zmniejszyło titer wirusów w komórkach ludzkich o 10-100 razy. Naukowcy również zainfekowali myszy śmiertelnymi dawkami różnych wirusów (enterowirusy, wirus coxsackie, grypa A), leczyli zwierzęta Yoda1 (lub kontrolami) i stwierdzili, że leczone myszy miały większe szanse na przeżycie. Ta praca jest interesująca, ale także wadliwa. Po pierwsze, molekularny mechanizm łączący Piezo1 —> oporność wirusową nie jest opisany. Uważają, że ma to coś wspólnego z sztywnieniem błony, ale nikt tak naprawdę nie wie *jak* aktywacja Piezo1 to powoduje. Innym problemem są metody. W jednym z eksperymentów naukowcy zainfekowali myszy wirusami, a następnie wstrząsali je na małych platformach. To, podobno, zwiększyło ich odporność. Ale naukowcy nigdy tak naprawdę nie wyjaśniają metody, ani jak wyglądają platformy, ani jakie były ustawienia urządzenia. To wszystko jest trochę niejasne i trudne do uwierzenia. Mimo to, poszukiwanie "uniwersalnych" lub fizycznych mechanizmów do budowy terapii o szerokim zakresie działania jest ekscytujące. Zamiast tworzyć małe cząsteczki, które celują w jeden patogen, powinniśmy myśleć o ujednolicających, biophysicalnych zasadach, które mogą być używane do wywierania kontroli w szerszym zakresie.