We hebben meer investeringen nodig in breedspectrum antivirale middelen, of medicijnen die mensen tegen veel virussen tegelijkertijd beschermen. Helaas is het moeilijk om dit te doen! Er zijn meer dan 60 soorten adenovirus alleen al, bijvoorbeeld, elk met unieke eiwitten. Het ontwerpen van een antiviraal middel dat al deze blokkeert, is erg moeilijk. In plaats van medicijnen te ontwerpen, wat als we de natuurkunde benutten? Immers, elk virus komt een menselijke cel binnen door erop te "drukken" of "duwen". Als de cel deze fysieke krachten kan waarnemen en op de een of andere manier kan gebruiken om weerstand te triggeren, dan zouden we misschien meer universele antivirale middelen kunnen ontwikkelen. Een nieuw artikel wijst op deze mogelijkheid, en het komt voort uit een vreemde ontdekking die eerder is gedaan. Een paar jaar geleden kweekten wetenschappers menselijke cellen bij lage dichtheden en infecteerden ze met virussen. Toen ze dit deden, produceerde elke cel grote hoeveelheden van het virus; ze waren gemakkelijk te infecteren. Toen dit experiment werd herhaald met cellen die bij hoge dichtheid waren gekweekt, produceerde elke cel (gemiddeld) echter veel minder virus. Iets met deze "verdrukking" blokkeerde de virale replicatie. Deze wetenschappers speculeerden dat een eiwit, genaamd Piezo1, hierbij betrokken zou kunnen zijn. Piezo1 is een mechanisch gevoelige calciumkanaal. Bij activatie (met trillingen, aanraking of kleine moleculen) opent het, waardoor calcium de cel binnenstroomt. Deze calciuminstroom zorgt er vervolgens voor dat het celmembraan verhardt, hoewel het mechanisme hiervoor niet duidelijk is. Voor dit nieuwe artikel kweekten Chinese wetenschappers menselijke cellen bij lage of hoge dichtheden, infecteerden ze met veel verschillende virussen en bestudeerden ze de betrokkenheid van Piezo1. Toen ze cellen bij hoge dichtheid kweekten, maar Piezo1 uitschakelden, produceerde elke cel meer virussen. Evenzo, toen cellen bij een lage dichtheid werden gekweekt en met virussen werden geïnfecteerd, terwijl ze op een plaat werden geschud, werden ze resistenter tegen infectie. Dit effect verdween toen Piezo1 werd verwijderd. Evenzo, toen de auteurs Piezo1 in HEK293T-cellen overexpressieerden, onderdrukte dit de virale replicatie (met ongeveer 10-voud). Dit effect werd niet waargenomen met Piezo2, een ander mechanosensitief ionkanaal. De onderzoekers gebruikten vervolgens Piezo1-agonisten om dit effect te simuleren. Een klein molecuul, genaamd Yoda1, bindt en activeert Piezo1. Behandeling van cellen met Yoda1 verminderde de virale titers in menselijke cellen met 10-100 keer. De onderzoekers infecteerden ook muizen met dodelijke doses van verschillende virussen (enterovirussen, coxsackievirus, influenza A), behandelden de dieren met Yoda1 (of controles) en ontdekten dat behandelde muizen waarschijnlijker overleefden. Dit werk is interessant, maar ook gebrekkig. Ten eerste is het moleculaire mechanisme dat Piezo1 met virale weerstand verbindt niet beschreven. Ze denken dat het iets te maken heeft met het verharden van het membraan, maar niemand weet eigenlijk *hoe* de activatie van Piezo1 dit veroorzaakt. Een ander probleem zijn de methoden. Voor één experiment infecteerden de onderzoekers muizen met virussen en schudden ze vervolgens op kleine platforms. Dit verhoogde blijkbaar hun weerstand. Maar de wetenschappers leggen nooit echt de methode uit, of hoe de platforms eruitzien, of wat de instellingen van het apparaat waren. Het is allemaal een beetje vaag en moeilijk te geloven. Toch is het spannend om te zoeken naar "universele" of fysieke mechanismen om breedspectrumtherapieën te bouwen. In plaats van kleine moleculen te maken die zich op één pathogeen richten, zouden we moeten nadenken over verenigende, biofysische principes die breder kunnen worden gebruikt om controle uit te oefenen.