Woorden zijn minimale levensvatbare coördinatietools Woorden hebben een betoverende neiging omdat we aannemen dat ze naar enkele diepe essenties wijzen. Maar, theoretisch gezien in speltheorie, bestaan woorden om een taak te volbrengen, dus ze functioneren op het niveau van grove afstemming dat voldoende is om de taak van de spreker te volbrengen. Evolutie houdt er niet van om energie te verspillen. Daarom is alle communicatie tussen mensen een coördinatietool waarbij alle partijen geïnteresseerd zijn in het volbrengen van hun taak, maar niet meer energie willen investeren dan nodig is om dat te doen. Dus als iemand het woord "God" of "Liefde" gebruikt, is de taak volbracht als het de emoties, acties en associaties oproept die ruwweg geassocieerd zijn met wat de spreker bedoelde, zodat onze zoektocht naar wat die woorden "werkelijk" betekenen gewoon misleidend is. Betekenis ligt in wat de uitwisseling doet in een bepaalde context. Op zichzelf zijn woorden leeg. Veel filosofie is in dat opzicht misleidend, omdat we meer diepte aan woorden toeschrijven dan ze bevatten. Dit suggereert een leidend principe: focus op wat woorden doen en niet op wat ze betekenen. Bijvoorbeeld, wanneer iemand zegt "dat is niet eerlijk!", vraag dan niet wat eerlijkheid werkelijk is. Vraag: wat doet deze uitspraak? (Signaleert onvrede? Vraagt om herverdeling? Probeert het systeem te manipuleren? Wijst het op een tekortkoming in de huidige gang van zaken?) /syndicated