Stel je een hels wereld voor, 855 lichtjaar van de aarde, waar de lucht regen van gesmolten metalen—en mogelijk vloeibare robijnen en saffieren—brengt. Maak kennis met WASP-121 b, een ultra-hete Jupiter die tidally locked in een dodelijke baan om zijn ster draait. Aan de ene kant is het voortdurend boven de 3.000 K (~2.700°C / ~4.900°F)—heet genoeg om ijzer te verdampen—terwijl de permanente nachtzijde "afkoelt" tot ongeveer 1.500 K, nog steeds ovenachtig volgens onze normen. Deze krankzinnige temperatuurverschillen veroorzaken supersonische winden die naar het westen razen, waterdamp en zware metaalatomen van de verbrandde dagzijde naar de relatief koelere nachthemel slepend. Wat daarna gebeurt is pure kosmische waanzin: Geen fluffy waterwolken hier. In plaats daarvan condenseert de atmosfeer in metalen wolken vol met verdampte ijzer, vanadium, chroom, calcium, natrium, magnesium en nikkel. Deze vormen glinsterende, aerosolachtige nevels die nergens in ons zonnestelsel te vinden zijn. Maar het wordt nog wilder. Modellen en waarnemingen van Hubble suggereren dat aluminium zich met zuurstof verbindt om korund (aluminiumoxide) te vormen—mineraal dat precies verantwoordelijk is voor robijnen en saffieren op aarde. Voeg sporen van chroom, vanadium, ijzer of titanium (allemaal gedetecteerd of verwacht hier) toe, en je krijgt edelsteendruppels die mogelijk aan de nachtzijde neerdalen. Vloeibare edelstenen die uit metaalachtige wolken vallen. Deze bizarre wereld is in wezen een schreeuwende oven met exotische regen van ijzerdruppels en microscopische robijn/saffierdeeltjes—een natuurlijk extreme-fysica laboratorium. Recente waarnemingen van de James Webb Space Telescope (zo recent als eind 2025) hebben zelfs WASP-121 b dramatisch zijn atmosfeer zien verliezen, met enorme heliumstromen die als dubbele kometstaarten over een groot deel van zijn baan uitstrekken—wat bewijst hoe gewelddadig deze ultra-hete Jupiters in de ruimte bloeden onder de aanval van hun ster. Toekomstige JWST-gegevens zullen op zoek gaan naar koolmonoxide en andere moleculen om te ontrafelen hoe deze monsterplaneten zich vormen, naar binnen migreren en op de een of andere manier aan het leven (of in ieder geval hun omhulsels) vasthouden in zulke apocalyptische omstandigheden. Weinig plaatsen in het universum schreeuwen "buitenaards weer" luider dan deze edelsteenregende, metaalstormende hel. Belangrijk artikel: Thomas Mikal-Evans et al., “Diurnale variaties in de stratosfeer van de ultrahoge reuzen exoplaneet WASP-121b”, Nature Astronomy