Forest City – de $100B slimme stad die nooit is ingeschakeld Ik keek weer eens naar een willekeurige documentaire en kon niet stoppen met denken aan dit project. Forest City werd gepresenteerd als de toekomst. Een eco-metropool van $100 miljard, gepland aan de kust van Zuid-Maleisië, gebouwd op vier kunstmatige eilanden door Country Garden. De ambitie was enorm: tot 700.000 inwoners, luxe torens, groene ruimtes, slimme infrastructuur en een skyline die kon concurreren met het nabijgelegen Singapore. Op papier leek het perfect. Glazen torens. Palmbomen langs de boulevards. Vrijstelling van invoerrechten. Een schone, moderne alternatieve voor een van de duurste steden van Azië. Maar minder dan een decennium later is het bijna leeg. Een stad gebouwd voor honderden duizenden… nu thuis voor minder dan 10.000 mensen. Wat ging er mis? De oorspronkelijke stelling was eenvoudig. Singapore werd onbetaalbaar, dus de vraag zou net over de grens overslaan. In het begin werkte het. Appartementen die voornamelijk aan Chinese kopers werden gepromoot, verkochten snel. Speculatie zorgde voor momentum. Toen verschenen de scheuren. China verscherpte de kapitaalcontroles, waardoor buitenlandse vastgoed aankopen werden beperkt, Maleisië herzag de regels voor buitenlandse eigendom, waardoor de prikkels voor kopers afnamen, de lokale vraag kwam nooit echt op gang, COVID bevroor de grensoverschrijdende beweging en uiteindelijk verwijderde de schuldencrisis van Country Garden het vertrouwen helemaal. Dit was geen bouwfout. De gebouwen bestaan. De infrastructuur bestaat. Forest City faalde op iets fundamentelers en dat was coördinatie. Het was een stad ontworpen voor investeerders, niet voor mensen. Forest City herinnert ons eraan dat echte wereldactiva niet alleen op kapitaal kunnen slagen. Ze hebben duidelijke eigendomsstructuren, transparante kapitaalstromen, afgestemde prikkels en echte deelname van de mensen die ze gebruiken nodig. ...