Marshall McLuhan, bir iletişim teknolojisinin biçiminin zihnimizi ve toplumumuzu şekillendirebileceği gözlemiyle ünlüdür Örneğin, basılı kitabın yaşı belirli bir varoluş biçimi taşıdı. Farklı kitapların içeriğine bakılmaksızın, tüm kitaplar baştan sona bir ipliğin bir yay boyunca takip edilmesine neden olan belirli bir zihniyet gerektiriyordu Sosyal medya çağının, yırtılmış bir kitabın yaşı gibi hissediyorum; sanki etrafımızda konfeti gibi yüzen yırtılmış parçalar ve kağıt parçaları varmış gibi. Onlara tutunuyoruz, küçük bir içgörü umuyoruz ama genel anlatıda nerede yer aldığını bilemiyoruz Bu not da böyle bir parça. Şimdi atabilirsin

Dünyayı nasıl değiştireceği konusunda uzmanlaşmış küçük bir insan sınıfı olsa da, gezegenimizdeki insanların büyük çoğunluğu dünyayı korumakla görevlendirilir ve genellikle benlik duygularını bu rolden alır Örneğin, 1950'lerde haneler için kurşun su boruları kurarak geçimini sağlayan bir kişi, kendini yavaş yavaş insanlığı zehirlediğini düşünmezdi. Bunun yerine, hayati bir su altyapısı aracılığıyla yaşamı sürdüren kişiler olarak kendilerini düşünüyorlardı Benzer şekilde, petrol sektöründeki bir mühendis, vatandaşlarının enerjisini korumada önemli bir rol oynadığına inanmaya yatkın olabilir. Bir iklim savunucusu toplumu baltaladıklarını söylediğinde yaralanabilirler Bu hızla düşmanlığa dönüşebilir ve ekonomik sistemimizin ideolojik savunucularından hiç az kalmaz; bu yarayı sömürecek ve bu düşmanlığı körükleyecek Yani, dünyayı değiştirme işinde çalışan biriyseniz, bunun uzman bir rol olduğunu unutmayın ve değiştirmeye çalıştığınız dünyanın, farklı uzmanlığa sahip birçok iyi insan tarafından korunduğunu unutmayın. Onları dahil etmenin yollarını bul, yoksa hiçbir şey değişmez

Büyürken, babamın 1950'ler bilim kurgu çizgi romanları beni şaşırttı; bu çizgi romanlar umut dolu teknolojik harikalar ve geleceğe dair maceralarla doluydu Bu çizgi romanlar, kapitalizmin hâlâ 'dışı' olduğu, metalaştırılmamış ve paraya dönüştürülmeyen alanlarda mantıklıydı. 1950'lerde, küçük bir çocukken, insanları yeni ve harika ürünlerin hikayeleriyle büyülemek kolaydı. O dönemin sözü gibi kırsal çiftçisi, yeni teknoloji teknolojisinden korkabilirdi ama yine de ona karşı bir miktar ilgi ve hatta arzu beslerdi Peki, kim hâlâ teknolojiye 'hayran' kalıyor? Biz tamamen bununla dolduk ve kapitalizmin neredeyse hiç 'dışı' yok, bu yüzden teknoloji ve piyasaların getireceklerine dair hikayelerle insanları etkilemek çok daha zor. Günümüzde çocukların pazarlanmamış bir alan kavramı neredeyse hiç yok Bir yandan, bu durum karanlık görünüyor. Zihnimizin uyuşturucu, parçalanmış ve pazarlanmış 'içerik' ile neredeyse tamamen doygunluğu, izolasyon ajanı olarak işlev görüyor - insanları donatıyor ve etkili kolektif siyaseti engelliyor - ama aynı zamanda yavaş sıkılmanın bir ajanı. 1950'lerde hâlâ hayran kalabilecek olanların aksine, şimdi insanlar yavaş yavaş sevmemiz gereken bu sistemin gerçekten hiçbir anlamı olmadığını ve üstündeki elitlerin samimiyetsiz ve bencil olduğunu hissetmeye başlıyor Aslında, teknoloji lordlarının şu anda bir tür kaçış hızına ulaşmayı umarak kaçtığı hissi artıyor. Uzaya fırlatma fantezileri, aslında halktan tamamen kaçma hayalleridir ve o kadar mutlak bir güç elde ederler ki, onlara karşı büyüyen tiksinti ve hatta - sıkılma - onlara asla ulaşmayacak