1920'lerde Sovyetler Birliği'nde planlamacılar Moskova'nın daha fazla çiviye ihtiyacı olduğuna karar verdi. Bu yüzden fabrikalara tonlarca çivi üretmeyi emrettiler—kelimenin tam anlamıyla. Zeki fabrika yöneticileri, ağırlık hedeflerine minimum çabayla ulaşmak için devasa ve ağır çiviler yaptılar. Planlayıcılar bunu fark edip çivi miktarına göre saymaya geçtiğinde, fabrikalar binlerce küçük, işe yaramaz pim üretti. Bu yetersizlik değildi—kaçınılmazdı. Piyasa fiyatları olmadan, sosyalist planlamacılar insanların gerçekten ne istediğini veya kaynakların ne kadar maliyetli olduğunu bilme yoluna sahip değildi. Ludwig von Mises, 1920'de tam olarak bu kaosu öngörmüş olup, rasyonel ekonomik hesaplamanın gönüllü değişimle oluşturulan gerçek piyasa fiyatlarını gerektirdiğini göstermiştir. Bugünün merkezi planlayıcıları da aynı imkansız görevle karşı karşıya, sadece daha şık bilgisayarlar ve daha büyük bürokrasilerle.