W latach 20. XX wieku w Związku Radzieckim planujący zdecydowali, że Moskwa potrzebuje więcej gwoździ. Dlatego nakazali fabrykom produkcję ton gwoździ—dosłownie. Sprytni menedżerowie fabryk wytwarzali ogromne, ciężkie gwoździe, aby osiągnąć swoje cele wagowe przy minimalnym wysiłku. Kiedy planujący się zorientowali i przeszli na liczenie gwoździ według ilości, fabryki zaczęły produkować tysiące małych, bezużytecznych szpilek. To nie była niekompetencja—było to nieuniknione. Bez cen rynkowych, socjalistyczni planujący nie mieli sposobu, aby wiedzieć, czego ludzie naprawdę chcieli lub ile naprawdę kosztują zasoby. Ludwig von Mises przewidział ten dokładny chaos w 1920 roku, pokazując, że racjonalne obliczenia ekonomiczne wymagają prawdziwych cen rynkowych tworzonych przez dobrowolną wymianę. Dzisiejsi centralni planujący stają przed tym samym niemożliwym zadaniem, tylko z bardziej zaawansowanymi komputerami i większymi biurokracjami.