Bu yüzden 4.167. ve son bir işin son gününde, en az 4.000 gün çok iyi ya da daha iyi sayıldığına yemin ederim, kahve 11 yıl, dört ay ve 27 günün coşkulu düşünceleriyle geldi. Beyin 17 ülke ve 43 eyaletten, üç Dünya Kupası'ndan, dört Olimpiyat'tan, 10 tenis majöründen, 20 golf büyük turnasından, 11 erkek Final Dördü'sünden, 28 Kolej Futbolu Playoff maçından, 10 Kentucky Derbi'den, Ürdün-Umman-Kuveyt-Birleşik Arap Emirlikleri turundan, eşsiz Avustralya'daki 46 günlük maçlardan — yani, Hadi ama, gerçekten mi? -- Güney Korelilerin güzelliğinin derinliği ve aynaya (kısa) baktığım ve bir deli gördüğüm zamanlar. Belki de en çılgın olanı Cuma gecesi Seattle'da bir maçı takip etmek, sonra o cumartesi gecesi Clemson'da bir maçı takip etmek olurdu (sahada Lamar Jackson her zamankinden daha da baş döndürücü görünüyordu). Yoksa Cuma gecesi Boise mıydı, öğrenciler gece yarısından sonra buz gibi nehre yüzerek gol direği için bir bölüm yaptılar, sonra bir saatlik uyku, ardından cumartesi gecesi Indianapolis? Hayır, bekle, bekle, bu olmalıydı: Novak Djokovic'in Pazar akşamı Paris'te Fransa Açık'ı kazanması, ardından Salı günü başlayacak ABD Açık golf hazırlıkları... . . . Los Angeles'ta. Aklı dengesi olmayan insanlar böyle bir diziyi adaletsiz bulabilir; Her ne metabolik sebepten dolayı sadece kıkırdamaya devam ettim. Neyse, bir şey bunların hepsini bir şekilde aştı. Washington Post Spor departmanının bir parçası olmak, örnek bir insan deneyiminin, nadir bir kolegaallığın, iş birliğinin ışığı ve neredeyse şaşırtıcı bir kıskançlık eksikliğinin parçası olmak demekti. Bir kere, geçen yüzyılda hiç düşünmemiştim ki, herkesin kocamı grubun bir parçası gibi gördüğü, bir spor editörü yardımcısı mutfağında, tatil partisinin sonunda, "Alfonso! Buraya gel ve beni kucakla!" Tüm bunlar, hayatın madalya standında insan iş birliğinin bir yer ve belki de altın ödülü hak ettiğini, görünüşte 35 trilyon hücremizi güçlendirme konusundaki ilginç kapasitesi nedeniyle olduğunu bir şekilde pekiştirdi. Bu sonsuza dek takım arkadaşlarını o kadar çok seviyorum ki muhtemelen onları rahatsız ediyor ve aklıma her zaman ortaya çıkarmaya değer bir dizinin kalıntısını hatırlatıyorlar. "The Mary Tyler Moore Show"un 168. bölümünde, adını "The Last Show" olarak adlandırdığı bölümde, WJM haber ekibi son bir haber programını yapıyor ve son bir grup sarılışı yapıyor, Mary duygularını paylaşmak istiyor, Lou ise duygularını göstermek istemiyor, ama sonra Mary etkileyici bir konuşma yapıyor ve her zaman sert olan Lou pes ediyor ve, titreyen bir sesle, Şubat 2026'ya kadar yankılı bir şey söylüyor: "Sizi değerli tutuyorum."