Ik keer periodiek terug naar deze 2023 @nickcave brief, waarin hij veel dingen goed heeft (hoewel ik er één zou identificeren als fout). Om grofweg samen te vatten, stelt hij dat AI facsimiles van kunst kan creëren en daar steeds beter in zal worden, maar hetgene dat "kunst" kunst maakt, is de authentieke menselijke ervaring die ten grondslag ligt aan de conceptie ervan. We waarderen kunst vanwege de menselijkheid die erin is gestoken. Oppervlakkig identieke uitkomsten kunnen (en zullen blijven) heel verschillende waarde hebben en een heel verschillende impact hebben, afhankelijk van de menselijke (vs onmenselijke) oorsprong van hun creatie. Hetgene dat ik geloof dat hij fout heeft: het idee dat de menselijke input minder waard zal worden naarmate AI zich uitbreidt en vermenigvuldigt. Menselijke smaak, intuïtie, drang, creatie--alle idiosyncratische bijproducten van het geleefde leven en de ervaring van elk individu--zullen alleen maar waardevoller worden naarmate technologische hulpmiddelen voortbouwen op die gecureerde intuïties. We geven misschien niet om de individuele regel code die ambachtelijk is vervaardigd, maar de vonk die het product of de dienst of de artistieke output heeft gemotiveerd--dat vooral--zal dieper van belang zijn dan ooit. Praktisch betekent dit dat bewijs van menselijke oorsprong steeds belangrijker zal worden (en ik geloof dat dit waar zal zijn in alle contexten, niet alleen in de kunst). Binnen de zakelijke context zal de meest waardevolle marketingdollar die zijn die wordt uitgegeven, niet om de incrementele AI-agent te bedienen, maar om de mens te bedienen die bepaalt welke agenten moeten worden opgestart en wat hun bestedingsruimte is. Binnen de politieke context is het duidelijk waardevoller om iemand te beïnvloeden die een onderliggende stem heeft in een bepaalde politiek, dan te proberen hun AI-geprojecteerde spreekbuizen te beïnvloeden. Binnen de sociale context is je kernbiologische functie om je voort te planten. Het opstarten van extra agenten (of tijd doorbrengen met een AI-vriendin, hoe charmant en zorgzaam ook) zal die behoefte niet vervullen. En terug naar de artistieke context: het hele punt van kunst is dat het iets intrinsieks over de onderliggende ervaring van de menselijke maker overbrengt, en de bijzonderheid--de uitzonderlijkheid--de specificiteit en het niet-creëerbaar-zijn-door-iemand-anders-heid van de boodschap, is precies wat het zo universeel weerklank geeft. Het resoneert met het menselijke universum omdat er een diepe menselijkheid in zit, helemaal tot aan de analoge botten. In alle toekomstige contexten verwacht ik dat menselijkheid essentieel zal blijven--als wortel, katalysator en voortdurende primaire motor. (De hele Nick Cave brief is het lezen waard, niet in de laatste plaats om terug te denken aan de halcyon dagen toen mensen parlor-trickachtige LLM-uitkomsten rondstuurden in plaats van ze rechtstreeks in bedrijfskritische producten en code te voeden)