Aan het begin van de 18e eeuw explodeerde de wiskunde met nieuwe ideeën. De calculus was net uitgevonden. Guillaume de l’Hôpital was een rijke Franse edelman die gepassioneerd was door wiskunde, maar niet bepaald een genie. Hij huurde een van de slimste jonge wiskundigen van die tijd, Johann Bernoulli, in als persoonlijke tutor. Bernoulli was zo getalenteerd dat L’Hôpital hem een ongelooflijk aanbod deed: een jaarsalaris van 300 francs in ruil voor elke nieuwe ontdekking die hij deed. Ja, L’Hôpital kocht stellingen. Telkens wanneer Bernoulli iets nieuws vond, stuurde hij het naar zijn werkgever. In 1696 publiceerde L’Hôpital het eerste calculus handboek, Analyse des Infiniment Petits. Het introduceerde de beroemde regel van L’Hôpital, hoe om te gaan met onbepaalde limieten zoals 0/0. Maar hier is de wending: de regel, en een groot deel van het boek, waren eigenlijk geschreven door Bernoulli. Na de dood van L’Hôpital onthulde Bernoulli de waarheid en toonde de brieven aan die de afspraak bewezen. Toch bleef de naam van L’Hôpital aan de regel verbonden—een herinnering dat soms in de wetenschap, geld roem koopt. Vandaag de dag leert elke calculusstudent de regel van L’Hôpital, zelfs als de echte auteur Johann Bernoulli was.