Bir süre önce çok zor bir ilişki dönemi geçirdim ve bir daha asla gereksiz yere insanlararası çatışma konusunda stres yaşamayacağıma karar verdim. Üzgün, kızgın, ağlayabilir, bağırabiliriz, ne olursa olsun ama ben düşünmeyi ya da hayatın tadını çıkarma yeteneğimi etkilemesine izin vermeyi reddediyorum. *Sen* zen olmak zorunda değilsin ama ben şahsen her durumda rahat olacağım. Makullük sınırının ötesine analiz etmek, varsayım, pişmanlık ya da özlem yapmak istemeyeceğim. Bana kızgınsan özür dilerim. Benimle konuşmak istemezsen buna üzülüyorum. Ama kesinlikle nevrotik olmayı reddediyorum.

Bana garip davranıyorsan dürüst olmak gerekirse bu senin sorun ve bunun için uykusuz kalmak istemiyorum. Bana garip davranmıyorsan, doğal olarak bunun için uykusuz kalmam. Her halükarda odağım "iyi olmak" ve "hiçbir sebepten uykusuz kalmamak" olacak.

Altı ay önce bir farkındalık yaşadım, aman tanrım, stresliyim, patlalarım çıkıyor, uykum kalıyor, sarmayayorum... Ve ne için? İyi dinlenmiş ve duygusal olarak düzenli olsaydım, her durumda daha iyi başa çıkabilirdim. O zaman neden sadece bunu yapmıyoruz