Komünistlerle tartışmak, kullandıkları kelimelerin yaklaşık beşte birinin anlamını öğrenirlerse yeterince keyifli bir eğlence olurdu. Bunun eksikliğinde, dili kendilerine uyana kadar yeniden dekore ediyorlar. Ciddi bir yüzle dostlukçuluğun "kapitalizm" olduğunu açıklarken, yorulmadan dost olmaya çalışacaklar. İş, başkası onun adına yapmıyorsa "baskı"dır. Ticaret "sömürü"dür, tabii ki onlar hedef taraf değilse. Başarı "hırsızlıktır," ta ki ele geçirilip arkadaşlarına dağıtılmadıkça bir şey olsun. Yasa karşısında eşitlik "adaletsizliktir" çünkü kayırmayı reddediyor. Mülkiyet, diyorlar ki, şiddettir—ama el koymak şefkattir. Rıza zorlamadır—güç özgürlüktür. Sorumluluk ayrıcalıktır—bağımlılık dayanışmadır. Liyakat sistematik önyargıdır—şikayet ahlaki bilgeliktir. Ve açgözlülük, onların teolojisinde büyüleyici bir yaratıktır. Bir adam başkalarına gönüllü değişim yoluyla hizmet ederek kâr aradığında, bu açgözlülüktür. Bir politikacı ya da aktivist, onayladığı bir dava için silah zoruyla kazancının yarısını talep ettiğinde, bu erdemdir. Kazandıklarını korumak istemek açgözlülüktür; Başkasının kazandığını istemek adalettir. Bu ters çevrilmiş kateşizmde, özgürlük kaostur, kontrol özen ve verimlilik ise doğru şekilde cezalandırılmazsa günahtır. Dil tesadüfen karıştırılmaz. Kasıtlı olarak kafa karıştırıyor. Hırsızlığı asil ve hırsı suçlu göstermek istediğinizde bozuk bir kelime dağarcığı gereklidir. Sonunda fark edilir ki, tartışma hiç ekonomiyle ilgili değildi. Başkalarının hesabına yaşanmak için ahlaki izin almakla ilgiliydi—yapımcıların itiraz ettikleri için açgözlü olduğunu nitelendirmekti.