Teleskop Kosmiczny Jamesa Webba (JWST) dostarczył przełomowych bezpośrednich dowodów na ucieczkę atmosferyczną z ultra-gorących egzoplanet, uchwycając planety dosłownie krwawiące swoje atmosfery w przestrzeń pod nieustannym promieniowaniem gwiazdowym. W oszałamiającej obserwacji z 2025 roku ultra-gorącego Jowisza WASP-121 b (znanego również jako Tylos), instrument NIRISS JWST śledził absorpcję helu nieprzerwanie przez pełny orbit. Wyniki ujawniły nie jeden, ale dwa kolosalne ogony helu — jeden ciągnący się za planetą jak klasyczny ogon komety, pchany na zewnątrz przez ciśnienie promieniowania gwiazdowego i wiatry, oraz niespodziewany ogon prowadzący, zakrzywiający się w stronę gwiazdy, prawdopodobnie pociągany przez siły grawitacyjne. Te ogony rozciągają się na ponad połowę orbity planety, co oznacza najdłuższe ciągłe wykrycie ucieczki atmosferycznej, jakie kiedykolwiek zarejestrowano. Intensywne promieniowanie UV i rentgenowskie z gwiazdy macierzystej podgrzewa górną atmosferę do tysięcy stopni, umożliwiając lekkim gazom, takim jak wodór i hel, pokonanie grawitacji i odpływanie z dużymi prędkościami. Podobne dramatyczne wypływy zaobserwowano w innych bliskich gazowych gigantach i sub-Neptunach, w tym rozszerzone halo wodoru/helu oraz struktury przypominające komety w gorących Jowiszach i światach wielkości Neptuna. Te wykrycia JWST opierają się na wcześniejszych wskazówkach z Hubble'a, jednocześnie dostarczając bezprecedensowych szczegółów i czasu trwania. Dlaczego to jest rewolucyjne: Ucieczka atmosferyczna to nie tylko ciekawostka — to kluczowy rzeźbiarz systemów planetarnych. Przez miliardy lat ten proces może zdzierać grube powłoki wodoru-helium z młodych lub naświetlonych światów, zmniejszając bogate w gaz planety do gęstszych "mini-Neptunów", skalistych super-Ziemi lub nawet nagich rdzeni. Pomaga to rozwiązać długoletnie zagadki, takie jak niedobór planet o średnich rozmiarach ("dolina promieniowa") i dlaczego obserwowane populacje odbiegają od teorii formowania. Poprzez kwantyfikację wskaźników utraty masy w czasie rzeczywistym, JWST łączy aktywność gwiazdową, grawitację planetarną, skład i odległość orbitalną z długoterminowymi wynikami — w tym wskazówkami na temat możliwości zamieszkania w innych systemach. Te odkrycia, zgłoszone w czasopismach takich jak Nature Communications i relacjonowane przez NASA oraz wiodące zespoły astronomiczne (np. Université de Montréal, Uniwersytet Genewski), pokazują moc JWST w przekształcaniu naszego zrozumienia, jak planety ewoluują w całej galaktyce. Od gazowych gigantów z ogonami komet do zdzieranych resztek, obserwujemy rozwój historii planetarnej w świetle podczerwonym.