De James Webb Ruimtetelescoop (JWST) heeft baanbrekend direct bewijs geleverd van atmosferische ontsnapping van ultra-hete exoplaneten, waarbij planeten letterlijk hun atmosfeer in de ruimte laten bloeden onder onophoudelijke sterrengloed. In een verbluffende observatie in 2025 van de ultra-hete Jupiter WASP-121 b (ook wel Tylos genoemd), volgde het NIRISS-instrument van JWST continu de heliumabsorptie over een volledige baan. De resultaten onthulden niet één, maar twee kolossale heliumstaarten—één die achter de planeet aanhangt als een klassieke komeetstaart, aangedreven door de stralingsdruk en winden van de ster, en een onverwachte leidende staart die naar de ster kromt, waarschijnlijk getrokken door zwaartekracht. Deze staarten strekken zich uit over meer dan de helft van de baan van de planeet, wat de langste continue detectie van atmosferische ontsnapping ooit geregistreerd markeert. Intense UV- en röntgenstraling van de gastster verwarmt de bovenste atmosfeer tot duizenden graden, waardoor lichte gassen zoals waterstof en helium de zwaartekracht kunnen overwinnen en met hoge snelheden wegstromen. Vergelijkbare dramatische uitstromen zijn waargenomen in andere dichtbij gelegen gasreuzen en sub-Neptunes, inclusief uitgebreide waterstof/helium halo's en komeetachtige structuren in hete Jupiters en Neptunus-grote werelden. Deze JWST-detecties bouwen voort op eerdere aanwijzingen van Hubble terwijl ze ongekende details en duur bieden. Waarom dit revolutionair is: Atmosferische ontsnapping is niet alleen een curiositeit—het is een belangrijke beeldhouwer van planetenstelsels. Over miljarden jaren kan dit proces dikke waterstof-helium omhulsels van jonge of bestraalde werelden strippen, waardoor gasrijke planeten krimpen tot dichtere "mini-Neptunes," rotsachtige super-aarde, of zelfs kale kernen. Het helpt lang bestaande puzzels op te lossen, zoals de schaarste aan planeten van gemiddelde grootte (de "straalvallei") en waarom waargenomen populaties afwijken van vormingstheorieën. Door massaverliespercentages in real-time te kwantificeren, koppelt JWST steractiviteit, planetenzwaartekracht, samenstelling en baanafstand aan langetermijnresultaten—waaronder aanwijzingen over bewoonbaarheid in andere systemen. Deze bevindingen, gerapporteerd in tijdschriften zoals Nature Communications en behandeld door NASA en toonaangevende astronomie teams (bijv. Université de Montréal, Universiteit van Genève), tonen de kracht van JWST aan om ons begrip van hoe planeten evolueren in het sterrenstelsel te transformeren. Van komeetstaart-gasreuzen tot gestript-down resten, we kijken naar de ontwikkeling van de planeten geschiedenis in infrarood licht.