Ik ben enthousiast om te delen waar ik aan werk als Visiting Fellow @OversightProject. De vraag die ik oplos: waarom stemmen Republikeinen tegen hun eigen partij... en hun eigen kiezers over kwesties zoals massamigratie en de SAVE ACT? Verrassende vroege bevinding: FEC-donaties zijn slechts zwak gecorreleerd met stemgedrag. Institutionele affiliaties (waar senatoren zijn opgeleid, door welke organisaties ze zijn gegaan, waar ze lid van zijn) voorspellen het veel beter. En bijna niemand houdt dat systematisch bij. We bouwen die infrastructuur nu op. Grote stresstest: waarom de Republikeinen in de Senaat de SAVE Act langzaam doorvoeren ondanks 80% publieke steun. Blijf op de hoogte.

Over de SAVE Act specifiek: "De ongemakkelijke synthese: deze senatoren hebben meer gemeen met hun Democratische tegenhangers dan met hun eigen kiezers. Niet omdat er een gecoördineerd netwerk is... gewoon omdat ze al 30-40 jaar in dezelfde stad wonen, dezelfde lucht inademen en dezelfde evenementen bijwonen. De filibuster is het excuus. Het echte antwoord is dat ze de urgentie die hun achterban voelt, niet voelen, omdat Washington DC die urgentie niet voelt."

Verdere uitleg die ik denk dat inzichtelijk is: Washington DC is cultureel liberaal. De instellingen waarmee senatoren met een lange termijn dagelijks omgaan: de perscorps, de denktanks waar beide partijen daadwerkelijk naartoe gaan (Brookings, CFR, Aspen, Carnegie), de scholen waar hun kinderen naartoe gaan, de dinerpartijen zijn allemaal links van het midden. Dat creëert asymmetrische sociale druk: Een Republikein die naar links verschuift, wordt beloond. De pers noemt hen een "staatspersoon," een "maverick," een "redelijke stem." Ze worden uitgenodigd voor de bipartijdige evenementen. Hun kinderen krijgen geen vreemde blikken op Sidwell Friends. McCain kreeg dit. Collins krijgt dit. Murkowski krijgt dit. Er is een hele media-infrastructuur die de "heroïsche gematigde Republikein" viert. Een Democraat die naar rechts verschuift, krijgt... niets. Er is geen equivalente conservatieve institutionele establishment in DC dat hen zou vieren. Geen black-tie diner vol journalisten die hen zouden applaudisseren voor het "moedige" om naar rechts te verschuiven. Hun basis zou hen primair maken. De pers zou hen niet belonen. Dus doen ze het niet. De prikkelstructuur is eendimensionaal. Het Overton-venster van DC wordt ingesteld door de perscorps en de permanente instellingen, en het trekt naar links. Republikeinen staan constant onder druk om dat kader te accepteren als de prijs om serieus genomen te worden. Democraten zitten al binnen het kader.