Genesteld op ongeveer 65 miljoen lichtjaar afstand in het sterrenbeeld Canes Venatici (hoewel recente waarnemingen van Hubble vergelijkbare objecten in de context van Ursa Major plaatsen—de astronomie houdt van zijn kosmische schuilspellen), is Markarian 178 geen gewone muurbloem van het universum. Deze compacte dwerg onregelmatige sterrenstelsel straalt met een felle sterrengroei, met een elektrische blauwe gloed die schreeuwt "jong, heet en onrustig." Het is een lid met een lidmaatschapskaart van de exclusieve Markarian-catalogus—een verzameling van meer dan 1.500 sterrenstelsels die door de Armeense astrofysicus Benjamin Markarian zijn geselecteerd vanwege hun verblindende ultraviolet schittering, een kenmerkend teken van massieve pasgeboren sterren die woedend ontbranden. Laat je niet misleiden door zijn kleine formaat: vergeleken met reuzen zoals de Melkweg, mag Markarian 178 dan klein zijn, het is een absolute vuurwerkfabriek. Dichte sterrenkinderkamers produceren clusters van schitterende jonge sterren, die zijn chaotische, vlekkerige structuur verlichten als een kosmisch kampvuur. Tussen hen zijn zeldzame, ultra-massieve Wolf-Rayet-sterren—titanen die hun buitenste lagen afstoten in krachtige sterrenwinden voordat ze uiteindelijk ontploffen of instorten in zwarte gaten of neutronensterren. Deze kleine krachtpatsers zijn meer dan alleen mooie plaatjes; astronomen koesteren dwergstelsels zoals Markarian 178 als levende fossielen—kleine bouwstenen die onthullen hoe de eerste generaties sterren de chemische ingrediënten van alles wat we vandaag zien hebben gesmeed, en bieden een venster recht terug naar de rauwe, turbulente jeugd van het universum. Vang in verbluffende detail door de NASA/ESA Hubble Space Telescope.