Schitter helder als een diamant. Stel je dit voor: een kosmische inferno zo intens dat het helderder straalt dan een triljoen zonnen—dat is Arp 220, de dichtstbijzijnde Ultralumineuze Infrarood Galaxie (ULIRG) tot de Aarde, die brult op slechts 250 miljoen lichtjaar afstand in het sterrenbeeld Serpens. Deze brandende krachtpatser is niet één galaxie—het is de gewelddadige nasleep van twee spiraalgalaxies die samenkomen in een catastrofale samensmelting die ongeveer 700 miljoen jaar geleden begon. De botsing ontketende een woeste sterreburst, waarbij bijna 200 enorme sterrenclusters werden geboren die in de chaotische kern zijn samengepakt, terwijl spookachtige getijdenstaarten van gas en sterren naar buiten werden geslingerd als kosmische confetti. Vangend in adembenemende infrarode glorie door de James Webb Ruimtetelescoop (met behulp van zijn NIRCam en MIRI-instrumenten), onthult het beeld een verblindend hart dat gloeit met woeste stervorming—die die kenmerkende zespuntige diffractiepieken creëert door pure schittering. Vage blauwachtige getijdenstaarten strekken zich naar buiten uit, terwijl ze de zwaartekrachtchaos traceren, terwijl warme roodachtige-oranje tinten organische moleculen en stofwolken benadrukken die verspreid zijn over de puinhoop. Hubble heeft ooit door het stof gekeken om dubbele galactische kernen te spotten die slechts 1.200 lichtjaar uit elkaar liggen, elk gewikkeld in roterende ringen van woeste stergeboorte. Radiotelescopen hebben ongeveer 100 supernova-restanten ontdekt die exploderen in een klein gebied van 500 lichtjaar—bewijs van een extreme sterrenfabriek die draait op snelheden die duizenden keren hoger zijn dan die van de Melkweg. Recente JWST-spectra onderzoeken zelfs geschokte chemie en mogelijke verborgen activiteit diep in de westelijke nucleaire kern. Arp 220—gecatalogiseerd als de 220ste eigenaardigheid in Halton Arp’s iconische Atlas van Bijzondere Galaxies uit 1966—staat als het ultieme prototype ULIRG: een lumineuze relikwie van galactisch geweld, waar samensmeltingen sterrebursts ontsteken die hele systemen kunnen hervormen en misschien toekomstige zwarte gaten kunnen zaaien. Aan het einde is het niet zomaar een galaxie—het is een brandend testament van kosmische chaos, vernietiging en spectaculaire wedergeboorte. Credit: NASA, ESA, CSA, STScI / Webb Science Team