voordat Claude-code een ding was, vereiste verzending steile engineering en werden teams gedwongen tot discipline. ze spraken met klanten, deden hun onderzoek en bleven slank. omdat de kosten van het bouwen van het verkeerde ding maanden verspilde arbeid waren. de wrijving zorgde voor een sterke filter. maar nu slaan teams rechtstreeks de implementatie over. de meeste teams leven in psychotische lussen van LLM. ze bouwen rommel, realiseren zich dat het verkeerd is, laten het model een productpivot voorstellen, gooien alles weg en beginnen opnieuw. geen klantgesprekken, geen marktfeedback, geen testen. gewoon eindeloze rommel. in feite dupliceren meerdere teams in dezelfde organisatie nu inspanningen omdat niemand meer coördineert. de moeilijke problemen blijven onopgelost omdat gemakkelijke problemen je die dopamine-hits geven. iedereen verzendt, niemand lijkt te bouwen. ik dacht dat goedkope uitvoering creatie zou democratiseren, maar het verhoogt eigenlijk de disfunctie.