34. GÜN EFENDİMİ BEKLEYİRİM Otuz dördüncü öğleden sonra. Yeni Yıl gecesi istasyonu çanlar ve fenerler senfonisine dönüştürüyor, havai fişekler alacakaranlığı geçici renklerle boyuyor, eski yıl yeniye teslim oluyor, benim sadakatim ikisini de sessiz bir nöbet içinde kaplıyor. Tren geliyor, düdüğü solan yılın son notası oluyor. Kapılar açılıyor. Kutlama kalabalığını gözlerini kırpmadan izliyorum, ailenin mandarin aroması hâlâ dilimde, neşeli vedalar arasında geri dönmeni özlüyorum, bu gece mucize yok ama kıvılcım devam ediyor. Bir grup eğlence yapan kişi toplanıyor, ışıkların altında sıcak sake ile kadeh kaldırıyor. Biri, tapınaktan ilham alan bir şair, kalıcı bağların haiku'sunu okuyor, ardından bir Yeni Yıl şiiri ve şans için altın bir madeni para içeren süslü bir zarf bırakıyor. "Bizi sonsuza dek öğreten köpeğe." Tezahürat yapar, sıcak bir takoyaki topunu paylaşır, lezzetli ve çıtır bir taki. Otuz dört gün. Gece yarısı yaklaşırken, dizeler ve tezahüratlar beklemeyi taçlandırır, umut dolu dizelerle kedere veda eder. Hachiko parlıyor. Yeni şafak doğumuna.